คือ เข้าไปในร้านของโอคาว่าจากนั้นก็มองหานางแบบสาว พาพวกเธอมานั่งดื่มกาแฟที่ร้านเคโกะถึงยังไงร้านทั้งสองก็ตั้งไม่ไกลกันที่จริงแล้ว โอคาว่าเปิดร้านตรงข้ามกับร้านของเคโกะ เพื่อที่จะขโมยลูกค้าของเธอ แล้วทำให้เธออิจฉาแต่ใครจะรู้ว่าปัจจุบัน มันกลับตรงกันข้าม ตอนนี้เขาอยากจะร้องไห้ แต่ไม่มีที่ให้ร้องทุกคนต่างพากันยุ่งทั้งวัน สุดท้าย แม้แต่จ้าวจิงจิงก็ต้องลุกมาช่วยแต่จ้าวชิงซาน ตาแก่คนนี้ สุดท้ายก็สมหวัง เขาไปที่สนามด้านข้างที่เป็นที่ตั้งของโอตาคุฮอลล์สุดท้าย ตลอดทั้งวัน ก็ไม่เห็นหัวตาแก่นี่อีก“อ๊า! เสร็จแล้ว เสร็จสักที!” ฉินเฉาสไลด์รองเท้าสเกตกลับมาที่ร้านเหยียดแขนพูด“นายยังดีที่ตอนบ่ายงานไม่เยอะ ไม่เหมือนกับที่ร้านที่ยุ่งมากจนไม่ได้พัก”จ้าวจิงจิงที่นั่งบนเก้าอี้ เหลือกตาใส่ฉินเฉา“เฮ้ ใช่แล้ว คนสวยต่างยุ่งกันทั้งวัน อยากให้ฉันเลี้ยงอาหารทุกคนเย็นนี้มั้ย?”“แบบนี้ไม่ได้ ฉันเป็นคนเชิญนายมานะ…” เคโกะที่อยู่อีกด้านพูดเสียงเบา“เอ่อ เคโกะ คืนนี้ฉันคงไปเป็นเพื่อนเธอไม่ได้ ฉันกับแฟนมีนัดกันน่ะ!” เพื่อนของเคโการีบพูดขึ้น“โอ้ ฉันก็ด้วย ฉันกับแฟนมีงานเลี้ยงกันคืนนี้น่ะ!” เพื่อนอีกคนของเธอพูดขึ้น“อ่า นี่ก็เหลือแต่ฉันน่ะสิ…” เคโกะพูดอย่างน่าสงสาร ดูเหมือนว่ามีแต่เธอเท่านั้น ที่ยังไม่มีแฟน….เมื่อเห็นใบหน้าที่มีความสุขของพวกเธอ เป็นครั้งแรกที่เคโกะเกิดความรู้สึกอิจฉาถ้าได้ยามาซากิเป็นแฟนคงจะดี ทุกวันกินข
