ัวเราะ “นี่ต้องโทษเจ้า ยามาซากิ คาโต้นั่น ที่ทำให้เคโกะต้องรับเคราะห์ไปด้วย โอ้ ช่างเป็นตัวเลวร้ายจริงๆ”“ฉันอยากจะเห็นยามที่เจ้านั่นคุกเข่าขอโทษจริงๆ” ยามาโนะไม่ลืมที่จะพูดเสริม “มันต้องเป็นเรื่องที่น่าดู และยอดเยี่ยมมากแน่ๆ ฮ่าๆๆ!”“ใช่ ใช่แล้ว! จะต้องให้มันคุกเข่าขอโทษที่คาเฟ่ของฉัน ให้คนที่อยู่ที่นั่นได้ดู ทุกคนจะได้มีชีวิตชีวากัน!”“ไม่ อย่าให้ยามาซากิเป็นคนทำ….” เมื่อเคโกะได้ยินคำพูดพวกนี้ก็พลันโกรธขึ้นมา เธอรีบคุกเข่าลงทันที “ฉะ ฉันจะทำแทนเขาเอง…”“เคโกะ!” จ้าวจิงจิงที่อยู่ใกล้ๆ โชคดีที่ตาไว จึงฉุดเธอไว้ได้ ไม่ให้เธอต้องคุกเข่า “เธอทำอะไร ทำไมถึงต้องคุกเข่าให้เจ้าโง่สองคนนี้ด้วย!”โอคาว่าและยามาโนะโกรธเกรี้ยว ยัยผู้หญิงคนนี้มันอะไรกัน แม้จะน่ารักน่าเอ็นดูก็เถอะ แต่ถึงกับกล้าด่าพวกเขาสองคนว่าโง่ จริงๆเลย!“ฉะ ฉันต้องรับโทษแทนยามาซากิซัง…” เคโกะอึดอัด ไม่รู้ว่าต้องทำอะไร “เพราะฉัน ยามาซากิซังถึง….”“ยังไม่ถึง 5 นาทีเลย เรายังไม่แพ้ แล้วเธอจะกังวลไปทำไม!”จ้าวจิงจิงรู้จักสาวน้อยดี ดังนั้นจึงง่ายที่จะปลอบเธอแต่ต่อให้ต้องขอโทษ ก็ให้ยามาซากิเป็นคนทำ เพราะยังไง เขามันก็เป็นคนหน้าหนาอยู่แล้วเรื่องขายหน้าแบบนี้ จะให้เคโกะที่น่ารักเป็นคนทำได้ยังไง!ยามาซากิ ยามาซากิ นายต้องทำให้ได้นะ“ฮ่าๆ ๆ ฉันว่าคุณหนูจิงจิงคงต้องฝันไปแน่นอน” ยามาโนะตบมืออย่างสะใจ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “5 นาที นั่นต้องไปทั่วโ
