หน่อยสิ” ฉินเฉามองไปที่ยามาโนะ และโอคาว่าอย่างดูถูก “ถ้ายังตะโกนอีก ฉันจะเก็บเงินค่ากาแฟแล้วไล่ออกจากร้านนะ!”ก้าวร้าว!ชายคนนี้ช่างก้าวร้าวนัก!ยามาโนะ รัน และโอคาว่า ทาการะ ทั้งสองคนยามเมื่ออยู่ในโรงเรียนมัธยมปลายมิโดริแห่งนี้เป็นดั่งเจ้าพ่อ ไม่คิดว่าจะมีคนพูดอย่างนี้กับพวกเขา ทั้งสองคนมองไปที่ฉินเฉาด้วยสายตาเกลียดชัง พร้อมกับคิดในใจว่าจะไปหาคนมาจัดการต่อยหน้าฉินเฉาสักเปรี้ยงยังไงก็ตาม เมื่อถึงตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่จะเป็นคนที่ถูกต่อย“ยามาโนะ รัน รออีกหน่อย” ผู้อำนวยการพูดขึ้น “กาแฟที่นี่อร่อยดี พักที่นี่หน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร”ท่านผู้อำนวยการถึงกับพักอยู่ในคาเฟ่เล็กๆ พังๆ นี่ มันทำให้โอคาว่า ทาการะ อิจฉาอย่างมาก“มาแล้ว!” ขณะที่โอคาว่า ทาการะกำลังหาคำติ สองเพื่อนสาวของเคโกะก็วิ่งเข้ามา พร้อมกับนำสิ่งที่ฉินเฉาต้องการมาให้“ดีมาก” ฉินเฉานั่งลงเก้าอี้ จากนั้นก็เปลี่ยนมาใส่รองเท้าโรลเลอร์สเกตจากนั้นเขาก็เอากระดาษและปากกาออกมา พร้อมกับเขียนตัวอักษรภาษาญี่ปุ่นที่ราวกับหงส์ร่อนมังกรสะบัดผู้ฝึกตนนั้นมีสมองที่พัฒนาไปมาก เรียนรู้อะไรก็ได้เร็ว การเรียนภาษาและเขียนตัวอักษรภาษาญี่ปุ่นไม่ใช่เรื่องยาก ดังนั้น ฉินเฉาจึงเรียนได้อย่างรวดเร็วไม่นาน กระดาษที่เขาเขียนก็ถูกแปะไว้ที่หน้าทางเข้าโอคาว่า ทาการาชำเลืองมอง เมื่อเห็นตัวหนังสือ ก็พลันยิ้มขึ้นมา“ฮ่าๆ ๆ! เคโกะ เพื่อนของเธอนี่ตลกจริงๆ! เขาถึงกับ
