“มาดื่มกันดีกว่า!” ขณะที่จ้าวจิงจิงดื่มกาแฟเข้าไป สัมผัสของกลิ่นหอมที่รู้สึกได้ที่ริมฝีปากและฟัน จากนั้นก็ฟุ้งกระจายทั่วปาก “แปลกจริงๆ กาแฟรสชาติดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีคน?”“ใช่ กาแฟที่เคโกะของเราเป็นคนทำอร่อยอยู่แล้ว!”“แต่ว่าน่าสงสารที่คนพวกนี้ไม่มีโชคได้กินของดีอย่างนี้!” นักเรียนสาวเพื่อนของเคโกะทั้งสองกอดอกที่ราบเรียบของพวกเธอพูดขึ้นมา“ไม่เป็นไรหรอก…ฉันจะลองทางอื่นดู…ตอนนี้ ดูเหมือนว่า ฉันจะไม่มีพรสวรรค์เรื่องการทำคาเฟ่เอาซะเลย….”ความฝันของเคโกะคือ การมีคาเฟ่เป็นของตัวเอง ดังนั้น เธอจึงไม่สนใจจะทำอย่างอื่นในงานโรงเรียนนี้“เคโกะ ไม่ใช่ว่าความฝันของเธอคือการมีคาเฟ่เป็นของตัวเองหรอกเหรอ?”เพื่อนสาวของเธอรีบถามขึ้น “เธอเรียนทำกาแฟมาหลายครั้งไม่ใช่ว่าเพื่อเวลานี้หรอกเหรอ?”“เคโกะ!” เพื่อนสาวอีกคนพูด “นี่คือความฝันของเธอ เธอจะยอมแพ้ไม่ได้นะ!”“ตะ แต่ว่าเราแพ้คนอื่นนะ…” สีหน้าของเคโกะมืดหม่น“อย่าสนใจเลยนะ….” จ้าวจิงจิงเมื่อเห็นเคโกะเป็นอย่างนี้ ก็อดรู้สึกเสียใจกับเธอไม่ได้“ฉันมีวิธี!” จ้าวชิงซานหลังจากที่ดื่มกาแฟ ก็ลูบหนวดของตัวเองพร้อมกับพูดขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน“หือ? พ่อมีวิธีเหรอ?” จ้าวจิงจิงไม่เชื่อว่าในหัวตาแก่นี่จะมีวิธีดีๆกับเขาแต่เคโกะมีท่าทางตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด เพื่อที่จะทำร้านกาแฟเธอได้พยายามอย่างหนัก“ลุงจ้าว ลุงมีวิธีอะไร ช่วยบอกหนูได้มั้ยคะ! ร้านกาแฟนี้เป็นร้านที่หนูหวังเอาไ
