“คือ…คือว่า….” เคโกะหน้าแดง พูดอย่างอายๆ ว่า “โรงเรียนของเรามีงานโรงเรียน ฉันและเพื่อนร่วมห้องทำคาเฟ่…แล้ว…แล้ว….”เคโกะที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง ยิ่งพูดน˺าเสียงยิ่งเบาลงฉินเฉาได้ยินไม่ชัด จ้าวจิงจิงที่อยู่ใกล้ๆ รู้สึกขัดใจ“เอาล่ะ เคโกะ ฉันพูดให้เองแล้วกัน”จ้าวจิงจิงดึงมือเล็กๆ ของเคโกะ จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ที่งานโรงเรียนของเธอ เคโกะทำร้านคาเฟ่ขึ้น แล้วทีนี้นักเรียนชายไม่พอ เธอจึงมาขอให้นายไปช่วยรับแขก นายว่ายังไง?”“หือ? มาขอให้ผมช่วยรับแขก?” เมื่อฉินเฉาได้ฟังก็เซ่อไป มีความคิดชั่วร้าย คำพูดของจ้าวจิงจิงนี่ จะไม่ห่ามไปหน่อยเหรอ?“ไม่ใช่รับแขก ไม่ใช่รับแขก!” เมื่อฟังข้อความเจ้าปัญหา เคโกะก็รีบโบกมือไปมา รีบพูดขึ้นว่า “ฉันอยากให้ยามาซากิซัง ช่วยเรารับออเดอร์แขก”“ไม่ใช่รับแขกก็เหมือนกันเหรอ?” จ้าวจิงจิงที่อยู่ด้านข้าง เบ้ปาก“รับแขกนั่น มันใช้กับพวกงานกลางคืน” จ้าวชิงซานเหมือนจะเคร่งเครียด แล้วพูดขึ้นว่า “ให้จื่อหมิงไป กลางวันไปช่วยเธอ แล้วตอนเย็นกลับมาฝึก อ่าหะ เอาอย่างนี้แหละ ฉันนี่มันฉลาดจริงๆ”หลังจากพูดจบ ตาแก่ก็หยิบเอาที่ใส่เหล้าแบนเหล็กออกมาจากเอวจากนั้นก็เทใส่ปากตาแก่นี่ ท่าทางราวกับพรตขี้เมา จิวจงเตียนตาแก่ที่รู้จักแต่ดื่ม ชูเฟิงก็ถูกบังคับดื่มจนโง่เมื่อคิดถึงผู้ฝึกตน ฉินเฉาก็นึกไปถึงงานประลองหงเหมินที่ใกล้เข้ามา เมื่อถึงเวลาเขาก็ต้องไป ช่างเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวจริงๆ“เมื่อพ่อตัดสินใจแ
