ดา ปากจะพ่นคำด่าออกมาได้มากมายอะไรขนาดนั้น แทบทำให้ฉินเฉากระอักเลือดฮึ่ม ยัยป้านั่น ฉันเพียงแค่เปิดทางเพื่อจะหาโรคจิตเท่านั้นเอง!ฉินเฉาไม่สนใจยัยป้านั่น เดินแหวกฝูงคนเดินหน้าต่ออย่างรวดเร็ว เขาก็เห็นร่างเล็กๆ ของเคโกะสาวน้อยน่าสงสารนางนี้ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ตอนนี้ ถูกผู้ชายหลายคนล้อมกรอบเอาไว้คนพวกนี้ ล้อมเคโกะติดกำแพง ชายที่เจาะปาก ท่าทางจะเป็นหัวหน้า ใบหน้าสงบ มือทั้งสองลูบขาเคโกะ ขณะที่กำลังเลื่อนขึ้นไปเรื่อยๆแม้ว่าก่อนหน้าฉินเฉาอยากจะเห็นฉากอย่างนี้ แต่ว่าตอนนี้ เขาโกรธขึ้นมาแล้วเจ้าพวกนี้ ถึงกับเลือกเคโกะเป็นเป้า ที่นี่ยังมียัยป้าบ้ากามอยู่คนหนึ่ง ทำไมพวกแกไม่ไปทำยัยป้านั่น ไอ้เวรเอ๊ย!ฉินเฉาเดินฝ่าเข้าไปเหล่าโรคจิตที่ล้อมไว้ใกล้ๆ พูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ“เฮ้เพื่อน ผลักหาพระแสงอะไร ไปต่อคิวข้างหลังนู่น”“ต่อคิวโคตรแม่แกสิ!” ฉินเฉาไม่เกรงใจ ยกมือขึ้น ตบเรียงคนผลัวะ! เสียงดังจนคนตกใจ“แม่ง อยากตายหรือไง!” เหล่าโรคจิต เมื่อเห็นคนหาเรื่อง ก็พลันปล่อยเคโกะ แล้วมาล้อมฉินเฉาไว้แทน“โทษที ต่อให้พวกแกจะล้อมฉันไว้ก็เปล่าประโยชน์” ฉินเฉายักไหล่ พูดอย่างไม่แยแส “บนตัวฉัน ไม่มีตรงไหนให้พวกแกจับหรอก”“แม่ง ยังจะปากเก่งอีก!” ชายเจาะปากตะโกนออกมา “จัดการมัน!”หลังจากพูดจบ เหล่าลูกน้องต่างใกล้เข้ามา“หยุด!” ฉินเฉาโบกมือ พร้อมกับถามตัวหัวหน้า“มือข้างไหนที่แกแตะเธอเมื่อกี้นี้?”ฉินเฉาชี้ไปที่เคโกะ“มือซ้า
