“บ้าเอ๊ย ไอ้โง่ หลิวต้าไห่!”ในคฤหาสน์ตระกูลอ้าวกาน อ้าวกานอิกูจิกำลังอารมณ์เสียของโบราณบางอย่างถูกเขาขว้างลงพื้น นี่ทำให้เห็นได้ว่าเขาโกรธขนาดไหน“นายน้อย อย่าเพิ่งโกรธ ครั้งนี้ เราไม่ได้เสียอะไรเลย” โทริจิโร่ผู้ซึ่งแอบรักนายน้อย รีบพูดให้เขาสบายใจ “หลิวต้าไห่นั่น เพื่อจ่ายค่าอาหารสองล้าน มันถึงกับต้องขายรถของมัน”“ฮึ่ม ขายรถแล้วยังไง!” อ้าวกานอิกูจิไม่อาจระงับความโกรธได้พูดว่า “นายน้อยคนนี้ อยากให้มันขายกระทั่งกางเกงในด้วยซ˺า!”“ใช่แล้วครับ ใช่แล้ว นายน้อยพูดถูก!”“แม่งเอ๊ย!”อ้าวกานอิกูจิยกมือขึ้นตบปากโทริจิโร่ “รู้จักแต่พูดว่า นายน้อยพูดถูกแล้วอยู่นั่นแหละ ยังไม่รีบหาทางให้นายน้อยคนนี้อีก!”“นายน้อย จะว่าไปแล้วยังมีอีกวิธีหนึ่ง”โทริจิโร่กลอกตา พร้อมกับคิดไอเดียโง่ๆ ออกมา“โอ้?” อ้าวกานอิกูจิเมื่อได้ยินว่ามีวิธี ความโกรธก็ลดลง ถามว่า“วิธีอะไร?”“วิธีนี้ ต้องให้นายน้อยออกปากกับนายน้อยตระกูลจักรพรรดิ”“ตระกูลจักรพรรดิอะไร ฉันไม่ได้สนิทกับเขา?” อ้าวกานอิกูจิยังไม่เข้าใจ เขาไม่ใช่คนฉลาด“นายน้อย ครั้งนี้ เราต้องใช้ยา ไม่เพียงแต่คนจากตระกูลจักรพรรดิอีกหนึ่ง เราต้องใช้คุณหนูเคโกะด้วย”“แม่งเอ๊ย แกกล้าใช้น้องสาวฉัน?” จะใช้เคโกะได้ยังไง ในเมื่อเคโกะเป็นน้องสาวสุดรักของเขา อ้าวกานอิกูจิรีบยกมือตบปากโทริจิโร่ทันทีจะว่าไปแล้วเคโกะก็ออกจะมีเสน่ห์อย่างมาก ยัยเด็กนี่ก็โตแล้วบางทีคงต้องสอนเธอ เรื่องที่ผู้
