“หลิวต้าไห่ ไอ้สารเลว!”ในโรงพยาบาล ชายวัยกลางคนผมสีดอกเลา ที่ยืนบนหัวเตียงโกรธจนเก็บไม่อยู่ ต้องตบหัวเตียงราวเหล็กส่งเสียงดังปังออกมา ทำให้คนในห้องผู้ป่วยตกใจ“อาจารย์ อาจารย์อย่าโกรธเลยครับ”นักเรียนที่หัวดี รีบพูดออกมา“สำหรับตัวศิษย์พี่ใหญ่นั้น ท่านอาจารย์อย่าได้โกรธเขาเลยครับหลังจากนี้ เราก็แค่ไม่สนใจเขาก็พอ”“ใช่ ไม่ต้องสนใจเขา”เหล่านักเรียนร้องออกมา“โอ้ แต่ฉันคิดว่ามันไม่ยุติธรรมกับท่านผู้ก่อตั้ง….”ชายกลางคนส่ายหัวพร้อมกับถอนหายใจ“พ่อ พอแล้ว ไม่ต้องคิดเรื่องนี้อีก” จ้าวจิงจิงปอกแอปเปิลให้กับเหล่าพี่น้อง จากนั้นก็วางไว้บนจาน แล้วพูดว่า “ต่อไปนี้เขาไม่ใช่ศิษย์พี่ใหญ่อีกแล้ว ตอนนี้เขาเป็นแค่อันธพาลที่ไม่มีอะไร พ่อ ฉันคิดว่าแค่นี้ก็พอแล้ว”“ฮึ่ม เจ้าพวกเด็กเหลือขอจากสำนักยุทธ์ ต้องการประลองกับตำหนักยุทธ์ของฉัน! ครั้งนี้ ฉันจะทำให้มันมาได้แต่กลับไม่ได้!”ชายคนนี้คือ จ้าวชิงซาน ตอนนี้เป็นหัวหน้าของตำหนักยุทธ์“พ่อ เหล่าพี่น้องต่างพากันบาดเจ็บ ไม่สามารถขึ้นประลองได้ตอนนี้มีแค่ฉันกับคนที่เข้าใหม่เท่านั้น”หลังจากที่จ้าวจิงจิงพูดจบ ก็แนะนำฉินเฉาที่กำลังคุยกับฟางเสียวหู่อยู่ข้างๆ อย่างมีความสุข แล้วพูดว่า “ยิ่งกว่านั้น ก่อนหน้านี้ เขายังช่วยลูกสาวของพ่อไว้อีกด้วย….”หลังจากนั้น จ้าวจิงจิงก็มองสีหน้าประจบประแจงของฉินเฉา ที่กำลังคุยกับทุกคน ด้วยสายตารักใคร่ ไม่คิดเลยว่าตอนดื่มกันนั้น เขาจะช่วยตัว
