กับโต๊ะ“โอ้ ศิษย์น้องคนนี้ คออ่อนจริงๆ” ในใจหลิวต้าไห่หัวเราะร่า โชคดีที่บิดากินยาแก้เมาไว้แล้ว ไม่อย่างนั้น ต้องดื่มกับปีศาจสุราอย่างเอ็งบิดาคงฟุบหลับไปแล้ว“อืม แม้ว่าเขาจะเป็นคนญี่ปุ่น แต่เขาก็ยังเป็นศิษย์ของฉัน”จ้าวจิงจิงมองไปที่ฉินเฉาที่เมาหลับไป พูดขึ้น“คนที่มาที่โรงฝึกเรา เป็นธรรมดาที่ต้องนิสัยดี” หลิวต้าไห่พูดเอาใจจ้าวจิงจิงทั้งสองคนดื่มไป คุยกันไป“ศิษย์พี่ใหญ่ พี่ดื่มไปก่อน ฉันขอตัวไปห้องน˺าก่อน” หลังจากพูดจบ จ้าวจิงจิงที่หน้าแดง ก็ยืนขึ้น แล้วเดินออกไปหลิวต้าไห่ตัวสั่น คิดในใจ โอกาสมาแล้ว!หลังจากจ้าวจิงจิงเดินออกไป เขาก็มองไปที่ยามาซากิที่เมาหลับด้วยหางตา จากนั้นก็รีบเอายานอนหลับออกมาจากกระเป๋า จากนั้นก็หย่อนใส่แก้วของศิษย์น้องยาเม็ดนี้ หลังจากที่เจอกับน˺า ก็ละลายอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็สลายไปไม่เหลือร่องรอยหลิวต้าไห่แสยะยิ้มในใจอย่างมีความสุข พูดในใจว่า สำเร็จแล้วเงินห้าล้านในที่สุดก็มาอยู่ในกระเป๋าฉันแล้วสำหรับค่าอาหารมื้อนี่…แฮ่ม เมื่อถึงเวลาก็ชักดาบ ให้เจ้ายามาซากินี่เป็นคนจ่าย ฮ่าๆ ๆ ฉันนี่มันฉลาดจริงๆจากนั้น จ้าวจิงจิงก็กลับมาอย่างรวดเร็ว“ศิษย์พี่ใหญ่ พี่ยิ้มอะไร?”เมื่อเธอกลับมา เธอก็เห็นที่หน้าของศิษย์พี่ใหญ่มีรอยยิ้มกว้าง“หือ?” หลิวต้าไห่ตาโต แต่ก็หาข้ออ้างได้อย่างรวดเร็ว “ฉันมีความสุขน่ะ ที่พวกเราเหล่าพี่น้องได้มารวมตัวกัน”“ฉันก็ด้วย” จ้าวจิงจิงนั่งลง พยักหน้า จากนั
