จิ เพื่อขอยาเพิ่มอีกเม็ดยังไงก็ตาม สถานการณ์เหมือนจะเลวร้ายลงหลังจากที่ฉินเฉาดื่มเหล้าลงไป ทันใดนั้น หน้าก็แดงก˹า เริ่มถอดเสื้อผ้าออก“อ๊า…ร้อนจัง ทำไมร้อนอย่างนี้…” ขณะที่ตะโกนออกมา มือก็คว้าร่างบางของจ้าวจิงจิงเข้ามากอด“ร้อนโว้ย ถอดเสื้อผ้าออกดีกว่า….”“ยามาซากิ ใจเย็น!” จ้าวจิงจิงตกใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ขณะที่เธอกำลังคิด เธอก็พยายามหยุดมือของฉินเฉาที่กำลังถอดเสื้อผ้าตัวเองอย่างรวดเร็ว เธอก็พลันเข้าใจสถานการณ์ จิตสังหารพลันพุ่งขึ้นมา มองไปที่ศิษย์พี่ของตัวเอง“หลิวต้าไห่ แกวางยาฉัน!”“ฉัน ไม่ ฉันไม่ได้…” หลิวต้าไห่ไม่รู้จะแก้ตัวยังไงแม่งเอ๊ย อ้าวกานอิกูจิไม่ได้บอกว่า หลังจากกินเข้าไปแล้วจะสลบจากนั้นค่อยออกอาการไม่ใช่เหรอ?ทำไมถึงออกอาการโดยที่ยังไม่สลบล่ะ!“ศิษย์พี่ ศิษย์พี่ กอดผม!” ฉินเฉาที่ตัวร้อน ใช้โอกาสนี้เอาเปรียบศิษย์พี่ของเขา มือคู่ใหญ่ของเขา ใช้โอกาสนี้ ลูบไล้ไปทั่วร่างของจ้าวจิงจิง ลูบไล้ลงไปเรื่อยๆบั้นท้ายที่งามงอนของเธอ ถูกเขาใช้โอกาสนี้จับเข้าให้ยืดหยุ่นจริงๆ …ถ้าได้จับอย่างนี้ทุกวันนะ….แต่ว่าน่าสงสาร ที่คงไม่มีโอกาสครั้งหน้าอีกฉินเฉาขอโทษจ้าวจิงจิงในใจ ขณะที่ทำให้ร่างของตัวเองร้อนขึ้นไปอีกเธออยากจะปัดมือฉินเฉาออก แต่กลัวว่าเขาจะถอดเสื้อผ้าตัวเองแต่ถ้าไม่ปัดออก มือของยามาซากิยังคงลูบคลำบั้นท้ายของเธอ…ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ ….เจ้าหลิวต้าไห่ที่น่ารังเกียจนั่น ถึงกับกล้าวางยาเธอ
