นั้น อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ….“เยี่ยม! ต้องเหล้าอย่างนี้ ถึงจะเหมาะกับศิษย์พี่ใหญ่ของเรา!” ฉินเฉาตบหน้าขา พูดพลางหัวเราะว่า “ศิษย์พี่ มาดื่มไวน์นี้ให้สะใจกันดีกว่า! บริกร เอามาให้ฉันลังหนึ่ง!”“ครืดดด!” หลิวต้าไห่แทบตกเก้าอี้แม่งเอ๊ย บิดาไม่ได้ฟังผิดใช่มั้ย1 ลัง! เชี่ย ตั้ง 1 ลัง!ขวดละหกแสน ลังหนึ่งก็หกล้านขึ้น!เชี่ย แกจะดื่มให้ฉันตายเลยหรือไง!“ขอโทษค่ะท่าน แม้ที่นี่จะมีเยอะ แต่ก็ให้สั่งได้แค่ครั้งละ 2 ขวดเท่านั้น”บริกรรู้สึกอึกอักเมื่อหลิวต้าไห่ได้ฟังคำนี้ ก็โล่งใจ“ดี งั้นเอามาขวด…..”“อืม 2 ขวดก็ 2 ขวด เอามาให้หมด! ท่านย่ามันเถอะ ดื่ม ไม่เมาไม่เลิก!” ฉินเฉาเบ้ปาก คำพูดประโยคนี้ ทำให้หลิวต้าไห่แทบสลบ
