ดาดฟ้าอีกตึกหนึ่งเหมือนกับที่แผ่นดินใหญ่ อย่างรวดเร็วก็หายไปไม่เห็นรอย ไม่รู้ว่าวิ่งไปไหนแม้ว่าทหารจะไม่มา แต่เมื่อฉินเฉาจากไป ก็ทำให้นายอำเภอผ่อนคลายลงเยี่ยม เทพโรคห่าองค์นี้ในที่สุดก็ไปแล้ว ยังไงก็ตาม เขาก็ทำให้ความปลอดภัยของเมืองนี้ถูกคุกคามอย่างใหญ่หลวงแล้ว“บอกเบื้องบน ต่อให้ต้องค้นทั้งเมืองก็ต้องหามันให้เจอให้ได้!”หลังจากนายอำเภอสั่งงานลูกน้องจบ เขาก็หันไปที่ที่พวกจ้าวจิงจิงอยู่ จากนั้นก็ออกคำสั่ง“หาคนสองคน พาพวกเขาไปสถานีตำรวจ”“ทำไมถึงจับพวกเรา!” จ้าวจิงจิงร้องออกมา“เธอหนีภาษี โจมตีเจ้าพนักงาน ไม่จับเธอ หรือจะให้เสิร์ฟน˺าชาให้เธอแทน?”นายอำเภอเห็นตำรวจนอนกองกับพื้น ในใจก็เอาความไม่พอใจทั้งหมดไปลงที่ตำหนักยุทธ์“เราไม่ได้หนีภาษี!” จ้าวจิงจิงปฏิเสธอย่างไม่ยินยอม“ไร้สาระ…มีคนแจ้งเข้ามาว่าพวกเธอหนีภาษี” จากนั้นเสียงมือถือของเขาก็ดังขึ้นนายอำเภอพูดอย่างรำคาญ ในใจพูดขึ้นว่า ใครแม่งไม่มีตาหรือไงวะ เวลาอย่างนี้ยังโทรหาเขา ถ้าไม่มีเรื่องใหญ่ละก็เจอดีแน่!แต่เมื่อมองดูเบอร์ที่โทรเข้ามา กลับเป็นท่านเลขานุการเขาไม่รอช้า รีบกดรับสาย พร้อมเอามือถือแนบหูทันทีไม่รู้ว่าท่านเลขานุการกำลังด่าเรื่องอะไร เห็นเพียงนายอำเภอพยักหน้าซ˺าๆ พร้อมกับปากที่เอาแต่พูดว่า “ครับ! ครับ!”อย่างรวดเร็ว เขาก็วางสาย จากนั้นก็ปั้นหน้ายิ้ม พูดกับจ้าวจิงจิงอย่างสอพลอ“โอ้ คุณหนูจ้าว เป็นผมไม่ดีเอง ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นเพื่อน
