อคิดถึงตอนที่เรียนมัธยม ในโรงเรียนมีการเข้าแถว พร้อมกับกลุ่มคนเขียนคน ให้นักเรียนท่องทุกวันในมหาลัย ชมรมก็เยอะมากเช่นกันอย่างเช่นชมรมเต้นรำ ชมรมเทควันโด้ ชมรมเกี่ยวกับวิชาการ นี่เป็นภาพลักษณ์ส่วนมากที่มีแต่ในญี่ปุ่น พวกเขาเริ่มตั้งแต่ชั้นประถม พวกเขามีชมรมหลากหลาย แถมยังแปลกประหลาดมีกระทั่งชมรมวิ่งทางไกล ชมรมเดินทน…แม้กระทั่งเคยได้ยินถึงชมรมแก้ผ้าว่ายน˺า หรือชมรมโอตาคุก็ยังมี…นี่ช่างน่ากลัวจริงๆ ถ้าเป็นที่แผ่นดินใหญ่ ผู้อำนวยการจะต้องไม่อนุญาตอย่างแน่นอน!ชมรมของโรงเรียนในแผ่นดินใหญ่นั้น ต้องเป็นประโยชน์และเชื่อถือได้ แต่ในสายตาฉินเฉา ชมรมแก้ผ้าว่ายน˺าไม่มีอะไรไม่เป็นประโยชน์และไม่น่าเชื่อถือ ยิ่งกว่านั้นยังยอดเยี่ยมอีกด้วย ทุกคนต่างซื่อสัตย์ แลกเปลี่ยนกันอย่างซื่อตรง ทำให้ทุกคนใกล้ชิด ไม่ห่างเหิน ดูเป็นกันเองถึงกับสามารถเพิ่มความสัมพันธ์ ทั้งยังมีการออกกำลังกาย ทำให้ร่างกายแข็งแรง มีประโยชน์อย่างมาก!แต่น่าสงสารที่ผู้อำนวยการโรงเรียนสายตาไม่กว้างไกลพอ ต่างปิดหูปิดตา ไม่ยอมรับสิ่งที่ไม่บริสุทธิ์ และทำลายภาพลักษณ์ดังนั้น ฉินเฉาจึงรู้สึกเสียใจอย่างใหญ่หลวงยังไงก็ตาม เคโกะก็แข็งแรงจริงๆ วิ่งก็เร็ว แถมยังไม่มีอาการหอบอีกด้วย ดูท่าทางสบายๆ ด้วยซ˺าส่วนฉินเฉานั้น เขาไม่รู้ว่าเหนื่อยคืออะไรนอกจากต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งขั้นกายทองคำ ฉินเฉานานมาแล้วที่ไม่รู้จักตัวอักษรตัวนี้พวกเขาถูกกลุ่มนักเรียน
