ื่อนึกถึงนิสัยไม่ดีของคนญี่ปุ่น ฉินเฉาก็อดมองสาวรับใช้สุดสวยกลุ่มนี้ไม่ได้ กลัวว่าพวกเธอจะถูกตาจิ้งจอกเฒ่า อันชิงที่สามเล่นพิเรนทร์ด้วย…ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็น่าสงสาร“ท่านผู้นำคะ จากนี้ ที่นี่เป็นบ้านของคุณค่ะ”อันชิงไป่อิงพูด จากนั้นก็ยิ้มให้กับฉินเฉา“ห้องใหญ่มาก ท่าทางไม่ปลอดภัย” เสี่ยวไป๋มองสำรวจปราสาทแห่งนี้ สุดท้ายก็พูดออกมา“เสี่ยวไป๋ ตอนนี้เธอไม่ใช่นักฆ่าอีกแล้ว แต่เป็นคนของฉัน ฉินเฉา”หลังจากที่พูดออกไป ฉินเฉาพลันรู้สึกเหมือนคำพูดนี้ออกจะกำกวมไปหน่อยจริงซะด้วย เสี่ยวไป๋เข้าใจผิดจริงๆ ใบหน้าน่ารักของเธอ ตอนนี้ขึ้นสีอีกแล้วนายท่านฉินปากพล่อยจริงๆ …พูดแต่ละคำ ทำให้ผู้อื่นต้องหน้าแดง ใจเต้นรัวจริงๆ แล้ว ฉินเฉาไม่ได้ตั้งใจ เพียงแต่มันติดปาก“ท่านผู้นำคะ ตระกูลอันชิงของเรา ทำธุรกิจเกี่ยวกับการนำเข้าและส่งออกอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เป็นหลัก” หลังจากอันชิงไป่อิงพูดจบก็ดึงเอาสมุดเล็กๆ ออกมาจากหน้าอกของเธอ เปิดออกแล้วพูดกับฉินเฉาเชี่ย รักษาการผู้นำคนนี้ใจกล้าจริงๆ ถึงกลับซ่อนสมุดบันทึกไว้ในหน้าอกตัวเองฉินเฉาจ้องตาโต แต่อันชิงไป่อิงไม่คิดอะไร ยังคงเปิดสมุดแล้วพูดต่อว่า “นอกจากนี้ ตระกูลของเขายังมีธุรกิจเกี่ยวกับดารา ชื่อสากลของเราคือ อันชิงกรุ๊ป ทรัพย์สินที่มีตอนนี้ ไม่น้อยกว่าแสนล้าน แต่ ณปัจจุบัน มันได้กลายเป็นหลายแสนล้านแล้ว สามารถพูดได้ว่า เศรษฐกิจหนึ่งในสามของญี่ปุ่น เป็นของตระกูลพวกเรา
