่ทรยศเขา ทำให้เธอนอนไม่หลับอยู่หลายคืน แม้แต่ตอนฝัน เธอก็มักจะฝันว่าฉินเฉากำลังโกรธแค้นเธอ“อันชิงเป่ยเสวี่ย เธอยังลังเลอะไรอีก!” ผู้อาวุโสใหญ่สังเกตเห็นเธอยังยึกยัก จึงรีบพูดออกไป “นี่เธอคิดจะขัดคำสั่งอย่างนั้นเหรอ?”“คำสั่ง?” อันชิงไป่อิงเปิดปากพูด เธอเบ้ปากอย่างดูถูก “อันชิงเป่ยหมิง แกมีสิทธิ์อะไรมาออกคำสั่ง? แกเป็นตัวอะไร! อันชิงเป่ยเสวี่ย เธอคิดจะลงมือกับท่านผู้นำจริงๆ?”“มันไม่ใช่ผู้นำตระกูล!” ผู้อาวุโสใหญ่ตะโกนออกมา “มันเป็นคนจีน ต่อให้จะมีแหวน แต่มันก็ไม่มีสิทธิ์มารับตำแหน่งผู้นำตระกูล!”“ใช่!”“ใช่แล้ว ทำไมคนนอกถึงมีสิทธิ์เป็นผู้นำตระกูล!”“อันชิงไป่อิง เธอตั้งใจจะสร้างปัญหาหรือไง!”ผู้อาวุโสคนอื่นส่งเสียงออกมา“ใครบอกว่าคนนอกเป็นผู้นำตระกูลไม่ได้?” อันชิงไป่อิงพูด “กฎของตระกูลเหมือนจะไม่ได้บอกเรื่องนี้ไว้”“ฮึ่ม อันชิงไป่อิง ดูเหมือนเธอจะบ้าไปแล้วสินะ?” ผู้อาวุโสใหญ่พ่นลมออกจมูก “กฎของตระกูลเขียนไว้อย่างชัดเจน คนที่จะนั่งตำแหน่งผู้นำตระกูลต้องมีของสองสิ่ง สิ่งแรกคือของประจำตระกูล อีกสิ่งหนึ่ง คือของที่ผู้นำตระกูลตกทอดมา!”“หึหึ ทำไมจะไม่มีล่ะ” อันชิงไป่อิงยื่นแหวนออกมา “แหวนวงนี้คือสิ่งของตกทอดมาจากอันชิงที่สาม”ฉินเฉาเบ้ปาก ใครเป็นผู้สืบทอดของเจ้านั่นกัน นี่มันเป็นการเสียหน้าอย่างมาก“แฮ่ม แหวนวงนี้ไม่นับ!” ผู้อาวุโสใหญ่ยังคงยิ้มอย่างชั่วร้าย “ในกฎของตระกูล ของสืบทอดของผู้นำตระกูลที
