“หยานจื่อ!” เมื่ออันชิงไป่อิงเห็นเครื่องสำอางสีชมพูก็ตกใจตาโตลูกตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความประหลาดใจ“เป็นไปได้ยังไงกัน! ของนี่สูญหายหลายสิบปี ทำไมถึงมาปรากฏในมือท่านได้?”“เรื่องที่ฉันได้มายังไง เธอไม่ต้องรู้หรอก”ฉินเฉาดึงมือเข้ามา แล้วพูดว่า “ฉันตัดสินใจแล้ว เมื่อมีเจ้านี่ ฉันก็สามารถเป็นผู้นำตระกูลได้สินะ”“ใช่แล้วค่ะ!” อันชิงไป่อิงพยักหน้า พูดอย่างมั่นใจว่า “เมื่อมีหยานจื่อกับแหวนสองสิ่งนี้ ต่อให้เป็นผู้อาวุโสใหญ่ก็ไม่มีสิทธิ์คัดค้านตำแหน่งผู้นำตระกูลของท่าน!”“ยัยเด็กนี่ พูดให้มันดีๆ หน่อย!” เครื่องสำอางที่วางอยู่บนมือฉินเฉา ทันใดนั้นก็เปิดปากพูด“ลุงคนนี้มีชื่อ เรียกแต่สิ่งของๆ อยู่ได้! เสียชื่อหมด!”“เอ๋?” อันชิงไป่อิงกลัว ไม่คิดว่าเจ้าตลับแป้งจะพูดได้เธอจำได้อย่างคลุมเครือว่า เจ้าสิ่งนี้เหมือนจะลึกลับ และ เป็นปริศนา แต่ถึงยังไงบันทึกก็ยังเป็นบันทึก นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเจ้าสิ่งนี้“ที่นี่ไม่มีเรื่องของนาย!” ฉินเฉาจับฝาของหยานจื่อไว้ “อยู่นิ่งๆ!”จากนั้น ฉินเฉาก็เก็บหยานจื่อที่น่าสงสารนี้เข้าแหวน“นายจะไม่ให้ท่านลุงคนนี้พูด….”หยานจื่อพูดไม่ทันจบประโยคก็ถูกเก็บเข้าแหวนไปแล้ว“ท่านผู้นำ ได้โปรดกลับตระกูลไปกับฉันเถอะค่ะ!” อันชิงไป่อิงพูดกับฉินเฉาด้วยความเคารพอย่างมาก “เมื่ออันชิงที่สามตาย ในตระกูลต้องการคนที่จะสามารถจัดการสถานการณ์ให้สงบได้”ฉินเฉาคิดว่าควรจะปกครองตระกูลอันชิงนี้ เพื่
