“ขอโทษด้วย สหายคนนี้เป็นคนที่เรารับเข้ามาใหม่ จึงไม่เข้าใจเรื่องธรรมเนียม” บนใบหน้าของจ้าวจิงจิงแสดงออกถึงความเย็นชา แต่ว่าในใจนั้นรู้สึกเป็นสุข การมาถึงของยามาซากิพร้อมด้วยฝีปากนี้มาได้ถูกเวลาจริงๆเล่ห์ที่ใช้การทำร้ายคนของตัวเองของอ้าวกาน เพื่อให้ตัวเองทำอะไรไม่ถูกนั้น ตอนนี้ ถูกส่งกลับเข้าตัวขณะที่ไม่รู้จะตอบโต้ยังไงนั้น ยามาซากิก็ได้เดินเข้าไปตบปากโทริจิโร่ ทำให้ความอึดอัดในใจของเธอบรรเทาลง ในเวลานี้ ต่อให้อีกฝ่ายหาข้ออ้าง ตัวเองก็มีความชอบธรรม“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะช่วยสอนศิษย์น้องที่ไม่รู้ธรรมเนียมของคุณหนูจิงจิงให้เอง”อ้าวกานเหลือบมาทางฉินเฉา ในสายตาเต็มไปด้วยจิตสังหารโทริจิโร่รอคำนี้จากอ้าวกานมานานแล้ว เมื่อได้ยินคำของอ้าวกานก็คำราม พร้อมกับยืนขึ้นร่างสูงสองเมตรที่ดูราวกับกำแพง ยืนต่อหน้าฉินเฉา ทำให้เขาเหมือนตัวเล็กลงมากโทริจิโร่ยิ้มออกมา พร้อมกับยื่นมือที่ใหญ่ราวใบตาลตะปบลงที่ไหล่ของฉินเฉา เจ้าเด็กเหลือขอ เมื่อกี้นี้แกบังอาจตบปากข้า บิดาจะป่นกระดูกไหล่แก! ดูสิ ว่าหลังจากนี้ แกจะฝึกศิลปะป้องกันตัวได้ยังไง!จ้าวจิงจิงนั้นเห็นได้อย่างชัดเจน เธอร้องออกมา พร้อมกับต้องการเข้าไปหยุดแต่เธออยู่ค่อนข้างไกล แม้ต้องการช่วยแต่ก็มีเวลาไม่พอจะยื่นมือเข้าไปตำแหน่งของหลิวต้าไห่นั้นเป็นตำแหน่งที่ช่วยได้ แต่เขาไม่ขยับ ในใจหลิวต้าไห่พูดว่า ใครจะไปผิดใจกับอ้าวกานเพียงเพราะเจ้านี่กันนอกจากคนโง่แต่เหม
