เดินไปที่ตู้หนังสือ หยิบเอาหนังสือเล่มหนา มาวางไว้ตรงหน้าฉินเฉา“ในหนึ่งสัปดาห์ นายต้องเรียนภาษาญี่ปุ่นขั้นพื้นฐานให้เสร็จ”หลิวจางชี้ไปที่ตัวหนังสือใหญ่ๆ ที่อยู่บนปก ทำให้ฉินเฉากลืนน˺าลาย“สนทนาภาษาญี่ปุ่นใน 30 วัน”เรียนภาษาต่างประเทศ นี่เป็นเรื่องที่ฉินเฉาเซ็งอย่างมากในมหาลัย 4 ปี ฉินเฉาได้ไปสอบภาษาอังกฤษระดับ 4 ถึง 8 ครั้งแต่ก็ไม่เคยผ่าน….ช่างเป็นเรื่องน่าเศร้า“จะเรียนได้เหรอ ฉันโง่จะตาย….” ฉินเฉาเอามือกุมหัว พูดด้วยใบหน้าเจ็บปวด “นี่ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าฉัน”“ไม่ได้!” หลิวจางกลอกตา “นายคิดว่าเงิน 1 ล้านดอลลาร์จะได้มาง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ!”“เราไม่ต้องเรียน หาทางอื่นเถอะ” ฉินเฉามองหลิวจางอย่างกระตือรือร้น “ปัจจุบันนี้ เทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์พัฒนาไปไกลแล้วไม่มีเครื่องแปลภาษาบ้างเหรอ หามาให้ฉันสิ…หลังจากได้มันมา คำพูดที่ชาวต่างชาติพูด ฉันจะได้เข้าใจ และเวลาฉันพูด ชาวต่างชาติจะได้เข้าใจด้วย”“นายเห็นฉันเป็นอะไร?”หลิวจางเท้าเอว มองฉินเฉาอย่างโมโหเธอยกหนังสือเล่มหนา โยนให้ฉินเฉา“ตั้งใจเรียนไป! ฉันจะเป็นครูสอนภาษาญี่ปุ่นของนาย! ถ้านายเรียนไม่ได้ นายจะไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวออกจากประตูไป!”“หือ? อยู่แต่บ้านไม่ใช่เรื่องดีนะ?”“นี่คุณชาย จะไปเดินเล่นบนถนนทำไม ตั้งใจเรียนอยู่บ้านนี่แหละดีแล้ว” หลิวจางเบ้ปาก“นี่…ฉันไม่ใช่โอตาคุนะ” ในใจฉินเฉาพูดว่า ตั้งแต่เป็นผู้ฝึกตนบิดาแทบไม่มีเวลาได้อยู่ติดบ้าน“โอต
