“เราไปกันเถอะ” ฉินเฉากดความคิดชั่วร้ายของเขาไว้ด้วยพระสูตรหัวใจเพชร จากนั้นก็กอดชี กระโดดลงทะเลไปฉินเฉาห่อหุ้มร่างของพวกเขาทั้งคู่ด้วยลมปราณ ขณะที่ลงสู่ทะเลน˺าทะเล แยกออกจากกันเงียบๆ ไม่แม้แต่จะเปียกเสื้อผ้าของทั้งคู่“โชคดีที่ไม่ต้องเปียก” ทั้งสองคนเป็นผู้ฝึกตน เพราะงั้นจึงสามารถใช้ลมปราณช่วยในการหายใจทางน˺าได้ ดังนั้น การพูดภายในบาเรียจึงไม่เป็นปัญหา ชีที่อยู่ในอ้อมแขนของฉินเฉาอดพูดออกมาคำหนึ่งไม่ได้“ทำไมเหรอ?” ฉินเฉาถาม“ฉันไม่ได้ใส่บรา ถ้าเกิดเปียกขึ้นมา มันคงเด่นพิลึก”ฉินเฉาแทบสะดุด พยายามควบคุมลมปราณไม่ให้แตกออก ร่างของเขาเป็นดั่งเรือดำน˺า คำรามก้อง พร้อมทั้งทะยานไปในทะเลอย่างรวดเร็ว ว่ายไปทางชายฝั่งของญี่ปุ่น“ใช่แล้ว ที่นายพูดเรื่องนั้น นายไม่โกรธเหรอ?”ชีที่กอดคอฉินเฉาอยู่ จู่ๆ ก็พูดประโยคนี้ขึ้น“หือ? เรื่องอะไร?”ในใจฉินเฉาคิดว่า ทำไมชีถึงชอบทำให้เขาตกใจนัก“ฉันได้ส่งของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้กับกองกำลังพิเศษพวกนั้น” ชีพูด พร้อมกับขยิบตา“หือ?” ในใจฉินเฉาคิดว่า เธอให้ของขวัญอะไรพวกเขา? แต่เมื่อเห็นว่า ว่ายออกมาห่างจากกองกำลังพิเศษพวกนั้นไกลแล้ว เขาจึงไม่สนใจ “ยังไงก็ทำไปแล้ว ถ้าเธอมีความสุขก็ทำไปเถอะ”“โอ้” ปากของชีหยักขึ้น เหมือนกับกำลังมีความสุขฉินเฉาส่ายหัว จากนั้นทั้งสองคนก็ไม่พูดอะไรอีก รีบว่ายให้ถึงฝั่งโดยเร็ว“พวกเขาไม่ตอบสนองเราครับ” ลูกเรือรายงาน ทำให้อารมณ์ไม่แน่นอนของโทโจ โ
