เหมือนกัน?” ฉินเฉาคิดไปถึงหลี่ไป๋ซานอย่างเศร้าใจ หรือว่าตัวเขาก็จะเป็นเหมือนกันกับเขา?ในใจของเขา ปรากฏภาพ ตัวเขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ในมือถือสไปร์ทขึ้นดื่ม เมื่อคิดถึงภาพนั้น ก็อดเหงื่อแตกไม่ได้เชี่ย ตาแก่นั่น ใช้ชีวิตอย่างนั้นมาตลอดเลยเหรอตัวเขายังหนุ่ม แถมยังมีแรงเหลือเฟือ!แค่กๆ ต้องพูดให้สุภาพกว่านี้“ใช่แล้ว เป็นอย่างนี้จริงๆ” ชีพูดขึ้น เหมือนกับรู้ถึงความคิดของฉินเฉา “คิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่ ที่สามารถช่วยทุกคนได้”“ฉันไม่ได้คิดถึงเจ้าโง่นั่น” ฉินเฉาเบ้ปาก “ฉันแค่สงสัย โอเค๊”“นายก็เป็นเหมือนกันนั่นแหละ” ชียิ้มให้ฉินเฉา “พอถึงเวลา ที่คนอื่นตกอยู่ในอันตราย ไม่ใช่ว่านายหรอกเหรอ ที่ก้าวเข้าไปช่วยอย่างกล้าหาญน่ะ?”“นั่นเพราะว่า ฉันคิดว่าเป็นธุรกิจต่างหาก” ฉินเฉาเหมือนจะเงียบไปเป็นอย่างนั้นจริงๆ เมื่อเวลาที่เจอความอยุติธรรม เขาก็มักเข้าไปสอดอย่างควบคุมไม่ได้เหมือนมีอะไรดลใจ ไม่ใช่เพราะว่าเขามีพลัง ครั้งแรกก็ตอนที่ช่วยซูจี ที่สวนสาธารณะจ้าวหยาง ครั้งที่สองก็ช่วยหู่หลี่ลี่ที่ถนน มันเหมือนกับมีอะไรดลใจ ให้พุ่งเข้าไปโอ้ ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นคนดีขนาดนี้ ขณะที่ตอนเด็กก็แกล้งเปิดกระโปรงผู้หญิงตั้งหลายคน ไม่คิดว่าโตมาจะเป็นคนดีได้โชคดีที่ตอนนั้น ตัวเองถูกหลัวเต๋อเข้าสิง ไม่อย่างนั้น ที่สวนสาธารณะจ้าวหยาง ไม่รู้ว่าตอนนี้ ตัวเองคงจะนอนคุยกับรากต้นมะม่วงต้นไหนอยู่ไม่ใช่เพียงครั้งเดียว ครั้งที่สอง เขาก
