หาตู้โทรศัพท์หยอดเหรียญ เพื่อโทรหาฉินเฉาแต่ใครจะรู้ โทรศัพท์ไม่ได้ดูแลมานาน อยู่ดีๆ ก็พังลง โชคดีที่บอกที่อยู่ของเธอออกไปแล้วตอนนี้ หลงเบลล์ทำได้แค่รอ ซ่อนตัวรอฉินเฉาถนนเป่ยเคอนี้อยู่ไกล ทำให้มีคนเดินผ่านไม่กี่คน ตอนนี้เป็นช่วงมืดค˹า ที่อยู่อาศัยรอบๆ ต่างพากันดับไฟนอน ดังนั้น ข้างนอกจึงตกอยู่ในความมืดมีเพียงแค่ตู้โทรศัพท์เก่าๆ นี้เท่านั้น ที่ยังพอมีแสงไฟเล็กอยู่ คอยส่องแสงใส่หิมะที่กำลังตกลงมาบางๆแต่หลงเบลล์อยากจะให้ไฟนี้พังๆ ไปซะ เพราะว่าไฟนี้ ทำให้ตำแหน่งที่เธออยู่ เห็นชัดเป็นพิเศษแต่นอกจากตู้โทรศัพท์นี้แล้ว รอบๆ ไม่มีอะไรเลย ไม่มีที่ให้ซ่อนยิ่งกว่านั้น ข้างนอกหิมะยังตกอีก ถ้ารอนานกว่านี้ ไม่ต้องรอให้เฉินสีจัดการเธอหรอก บางที เธออาจจะแข็งตายก่อนโดยปกติแล้ว หลงเบลล์จะไม่พกเงินติดตัว เธอจะให้ลูกน้องเป็นคนจ่าย ดังนั้น ตอนนี้ แม้แต่เงินที่จะใช้เปิดห้องในโรงแรมเธอยังไม่มีตู้โทรศัพท์นี้ จึงเป็นที่อยู่อาศัยเพียงหนึ่งเดียวของเธอข้างนอก หิมะกำลังตก ปกคลุมพื้นถนนให้ขาวโพลน ขณะที่หลงเบลล์กำลังขดตัวอยู่ข้างใน ที่ด้านนอก พลันมีเสียงเท้าค่อยๆ ดังเข้ามาใกล้ๆรอยเท้าที่เหยียบบนพื้นหิมะ ส่งเสียง ซวบ ซาบ ออกมาหลงเบลล์กลั้นหายใจ เสียงเท้าพวกนี้ ดูไม่เป็นระเบียบ เห็นได้ชัดว่าเป็นเสียงจากคนหลายคนเธอเสี่ยงมองไปที่ไกล เห็นแสงไฟฉายหลายตัว กวาดผ่านไปทุกทิศเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง“มารดามันเถอะ ยัยนั่นว
