ปด้วยความไม่พอใจ“อะไรนะ?” หลี่ฟู่หมิ่นถึงกับตัวสั่น แทบหยุดหายใจสาขาที่ 7 เจ้าลูกชาย แกบ้าไปแล้วหรือยังไง ถึงได้ไปหาเรื่องคนจากสาขาที่ 7!“หยุดพูด แล้วรีบกลับบ้านซะ! นั่นมันคนจากสาขาที่ 7 อ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่ได้ทำอะไรผิด!”หลี่ฟู่หมิ่นพูด พร้อมกับวางสายหลังจากสายถูกตัดไป หลี่เชียงก็อ้าปากค้างทำไมพ่อเขาถึงทำอย่างนี้ล่ะ ปกติเมื่อมีเรื่อง พ่อเขาจะจัดการให้ทันที วันนี้มันอะไรกัน ทำไมเขาถึงโดนด่า?หลี่เชียงไม่ใช่คนโง่ ในใจพลันคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ นานาหรือว่าสาขาที่ 7 นี้ ห้ามไปหาเรื่องด้วย?แต่ถ้าปล่อยฉินเฉาไปแบบนี้ ตัวเขาจะมีหน้าอยู่ในเมืองซู่หนานได้ยังไง? ก็ได้ วันนี้คงต้องแล้วกันไปก่อน“ก็ได้ ฉินเฉา แกรอก่อนเถอะ แล้วฉันจะมาจัดการแกทีหลัง”ในใจหลี่เชียงพูด ภูเขาไม่อาจเปลี่ยนเป็นสายน˺าได้ ฉินเฉา ในเมืองซู่หนานแห่งนี้ บิดาเป็นคนคุม การที่จะทำให้แกทุกข์ยาก ไม่จำเป็นต้องทำวันนี้ก็ได้หลังจากทิ้งคำพูดไว้แล้ว เขาก็พาหลัวฮ่าวและคนของเขา ออกไปจากโรงแรมแอนโทนี่ฉินเฉาถอนหายใจ โชคดีที่วันนี้ไม่ต้องฆ่าคน“อ้ายเสี่ยวเสวี่ย วันนี้ต้องขอบใจเธอมาก” เมื่อเหล่าตำรวจ และนักเลงสลายตัวแล้ว ฉินเฉาก็พูดกับอ้ายเสี่ยวเสวี่ย“ไม่เป็นไร ฉันก็แค่ไม่อยากให้เกิดเรื่องขึ้น” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยโบกมือจากนั้นก็มองไปที่สาวสวยด้านข้าง โรซี่ ด้วยสายตาแปลกๆ “นายกินอาหารต่อเถอะ ฉันไม่กวนแล้ว ไว้เจอกัน”หลังจากพูดจบ ราวกับหนีอะไร อ้า
