สายตาก็เกิดจิตสังหาร คนคนนี้เป็นตำรวจเลว เขาไม่ปกปิดความเกลียดชัง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาทำ ตอนที่เขาฆ่าฟางหัวกระสุนนัดนั้น ยิงถูกไหล่ของเขา แทบทำให้เขาตกตายอยู่ในแม่น˺าที่เย็นเฉียบยังไงก็ตาม ฉินเฉาไม่ใช่ฉินเฉาในอดีตอีกแล้ว เมื่อเขาเห็นเขาอีกครั้ง ความกลัวแม้สักนิดยังไม่มี“นายตกลงมาในมือฉันอีกครั้ง ดูสิ ครั้งนี้ ใครจะมาช่วยนาย ตามฉันมา”หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบกุญแจมือออกมา“ถ้าฉันไม่ไปล่ะ?” ฉินเฉาไม่สนใจ พูดกับหลัวฮ่าวอย่างง่ายๆ“นายจะต่อต้านการจับกุมอย่างนั้นเหรอ?” หลัวฮ่าวเปล่งรอยยิ้มคลุมเครือออกมา“ต่อต้านการจับกุม? แล้วทำไม” ฉินเฉาโบกมือ “ในเมื่อฉันไม่ได้ทำอะไรผิด นายมีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน”“ไม่มีสิทธิ์อย่างงั้นเหรอ?” หลัวฮ่าวหัวเราะ “จับคนอย่างนาย ต้องมีสิทธิ์ด้วยเหรอ? ฉินเฉา เอ๊ย ฉินเฉา นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร”ฉินเฉาไม่พูดอะไร แต่หยิบเอาตราที่อยู่ในอกเสื้อออกมา วางไว้บนโต๊ะ“เข้าใจหรือยัง?”เมื่อเห็นฉินเฉาหยิบตราออกมา หลัวฮ่าวพลันรู้สึกกลัว แต่เมื่อมองตรานั้นดีๆ แล้ว มันเขียนว่า “สาขาที่ 7” นายคิดว่านายเป็นหน่วยพิเศษจากนอกโลกหรือไง“กล้าทำตราตำรวจปลอม ดูเหมือนนายจะกล้าไม่เบานี่” หลัวฮ่าวหัวเราะเยาะ“ตราปลอม?” ฉินเฉาขมวดคิ้ว “ดูเหมือนตำแหน่งของนายจะต˹าเกินไป แม้แต่เจ้าสิ่งนี้ก็ไม่รู้จัก เมื่อนายไม่รู้ งั้นก็ไปเรียกหัวหน้านายมา”“เป็นแค่ฉินเฉา ถึงกลับอยากเจอหัวหน้าของเรา?” สีหน้าของหลัวฮ่า
