ของนายมากจังนะ” โรซี่กะพริบตาแล้วพูดว่า “งั้นนายก็ขอพรกับฉันสิ พรเด็กๆ แค่นี้ ฉันสามารถทำให้นายกลายเป็นคนที่ร˹ารวยที่สุดในโลกได้เลยนะ”คำพูดนี้ของโรซี่ทำให้ฉินเฉาตื่นเต้นอย่างมากแต่เขาเบื่อรวยจากการขอพร ถ้าเป็นก่อนหน้า ที่เขาไม่มีงาน ไม่มีบ้าน บางทีเขาอาจจะยอมขอพรก็ได้แต่ตอนนี้ มันต่างไปแล้ว ตอนนี้ ฉินเฉาเป็นผู้ฝึกตนขั้นวิญญาณแรกก่อตั้ง ผู้ยืนอยู่ยอดสุดของพีระมิดถ้าเขาอยากได้เงิน เขาก็ต้องหามันด้วยมือของเขาเอง แล้วที่เขาเข้าร่วมกับสาขาที่ 7 ก็ไม่ใช่เพราะเรื่องเงิน“ไม่ ฉันต้องการหาเงินห้าล้านด้วยตัวเอง ฉันถึงจะใช้ได้อย่างสบายใจ” ฉินเฉามองไปที่โรซี่ พร้อมกับพูดออกมาสบายใจ? เงินนี้นายก็สามารถใช้ได้อย่างสบายใจ?โรซี่มองไปที่ฉินเฉา แล้วพูดในใจทั้งสองยังคงเงียบ จนบริกรเอาอาหารมาเสิร์ฟ พร้อมกับลาฟิตปี90“ที่คุณหลี่ชวนผมมาดื่มวันนี้ ต้องขอบคุณจริงๆ” ในตอนนี้เอง ที่อีกห้องของชั้น 3 ได้มีชายวัยกลางคนกำลังพูดขอบคุณหลี่เชียงหน้าของหลี่เชียงมีรอยยิ้ม พร้อมกับพูดอย่างสุภาพว่า “ลุงหลิงเกรงใจไปแล้ว ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณหลี่หรอกครับ เรียกผมว่า เสี่ยวเชียง (แมลงสาบ) ก็พอ ถึงยังไงคุณก็เป็นผู้อาวุโส ให้เด็กอย่างผมเลี้ยงก็ถูกต้องแล้วครับ”ในใจหลี่เชียงกลับพูดว่า แม่งเอ๊ย ถ้าไม่ใช่เพราะแกเป็นเจ้าของที่ดินเขตตะวันออกล่ะก็ บิดาไม่มีวันจะชวนแกมาดื่มหรอกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของเขา เรียกว่า หลิงเฟิง เป็นหัวหน้
