หลิงเทียนกลายเป็นเซ่อ เมื่อจู่ๆ ก็ถูกตบ เขามองไปที่หัวหน้าอย่างโง่งม“หะ หัวหน้าหวัง คุณตีผมทำไม….”“แม่งเอ๊ย ตีแก ฉันอยากจะฆ่าแกด้วยซ˺า!”หวังซือมองไปที่หลิงเทียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง!ไม่เพียงลากฉันลงบ่อ แต่ยังทำให้ฉันเป็นตัวตลกต่อหน้าท่านประธานอยู่ครึ่งค่อนวัน!“หลิงเทียน ฉันสาปแช่งบรรพบุรุษแกทั้ง 18 รุ่น!”หลังจากที่ด่าแล้ว หวังซือก็จัดแจงเสื้อสูทให้เข้าที่ จากนั้นก็ปั้นยิ้มพูดกับฉินเฉาอย่างเอาใจ“ผู้อำนวยการฉิน ผมผิดไปแล้ว มีตาแต่หามีแววไม่ ไม่ได้สังเกตเลยว่าคุณก็มาด้วย ได้โปรดอย่านับผมรวมกับเจ้าคนชั่วนี่เลยนะครับ!”ผู้อำนวยการฉิน?เมื่อทุกคนได้ยินคำนี้ ต่างพากันสะดุ้ง ฉินเฉานี่ ไม่ใช่ว่าเมื่อกี้ยังเป็นขอทานอยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ๆ ก็กลายเป็นผู้อำนวยการฉินอะไรนั่นไปแล้วล่ะ?หรือว่าวันนี้ พระเจ้าบ้าไปแล้ว?“โอ้?” ฉินเฉาพลันเงยหน้าขึ้นด้วยความสนใจ แทะซี่โครงไปพร้อมกับมองไปที่ ผู้จัดการทั่วไปหวัง ที่ปั้นหน้ายิ้ม “นายรู้จักฉันเหรอ?”“ผู้คนระดับสูงและต˹าในต้าฟากรุ๊ป มีใครบ้างที่ไม่รู้จักคุณ! เพราะผมมันไร้สมอง ผู้อำนวยการฉิน ได้โปรดอย่าโกรธผมเลยนะครับ! ผมผมไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นยังไง ทำให้ตกลงไปในหลุมของเจ้าสารเลวหลิงเทียนนี่!”“อืม เขามันสารเลวจริงๆ นั่นล่ะ” ฉินเฉาพยักหน้า จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาแทะซี่โครงต่อหลิงเทียนมองอย่างโง่งม พร้อมกับเอามือปิดหน้า แล้วถามผู้จัดการทั่วไปหวังที่อย
