ก็เป็นตาแก่เหมือนกัน แต่คนนี้ ดูเหมือนกับคนที่มาจากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เขาใส่ชุดนักพรตที่สะอาดสะอ้าน ทั้งผมและหนวดเป็นสีขาวบนใบหน้ามีท่าทางถือดีอย่างยิ่งยวดบนหน้าอกของเขา ปักลายกระบี่สีทองอันเล็กๆอยู่“มีอะไรต้องไปคุยกับปีศาจพรรณนั้นด้วย กำจัดไปซะก็หมดเรื่อง”หลังจากพูดจบ ตาแก่ก็โบกมือ รถนิสสันที่อยู่ใกล้ๆ พลันถูกตัดเป็นสองเสี่ยง“เสี่ยวหลง…นี่ก็หลายปีแล้ว อารมณ์เจ้าก็ยังร้ายไม่เปลี่ยน” คนที่ถูกเรียกว่าอาจารย์อาเจ้าสำนัก เมื่อเห็นคนๆนี้มาถึง ก็รีบซ่อนเงินไว้อย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า“ศิษย์พี่เจ้าสำนัก ท่านต้องเรียกข้าว่า ศิษย์น้องหลง” ชายแก่คนนั้น เป็นผู้อาวุโสจากเขาเทพยุทธ์ ชื่อว่า หลงสืออวี่ ชายแก่คนนี้เป็นคนอารมณ์ร้าย ยิ่งกว่านั้น ในตาของเขายังแสดงความไม่พอใจเมื่อเขาได้ยินศิษย์พี่ของเขาเรียกเขาว่าเสี่ยวหลงอีกแล้ว เป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่เขาจะโกรธขึ้นมาในอดีต ไม่รู้ท่านอาจารย์คิดอะไรอยู่ ทำไมถึงส่งตำแหน่งเจ้าสำนักให้กับคนไม่สนใจอะไร ไม่มีเหตุผลแบบศิษย์พี่ต้านไห่คนนี้!พลังของเขาไม่อาจเทียบกับเขาได้ ฮึ่ม!แม้ว่าจะผ่านมาร้อยปี ตัวเขาก็ยังคงไม่พอใจในตัวศิษย์พี่เจ้าสำนักนี้อยู่ดีอย่างเช่นปัจจุบันนี้ ศิษย์ของเขาเทพยุทธ์ เฉินชิง แล้วก็ฮ่าวเทียนศิษย์ของเขา ถูกเจ้าคนจากเส้นทางปีศาจนั่นทำร้าย ถ้าตัวเองไม่คิดบัญชีกับเจ้าเด็กเหลือขอนั่น ก็ไม่ใช่ตัวเขาแล้ว!แต่ศิษย์พี่ของเขาไม่อนุญาต เขากดดันเขาด้วยฐาน
