ก็แค่อยากมีชีวิตที่ดี…แต่ฉินเฉาไม่มีความสามารถพอที่จะทำให้เธอได้อย่างที่พูด ผู้คนยังต้องก้าวเดิน สายน˺ายังต้องไหลลงสู่ที่ต˹าฉินเฉาอดกลั้นน˺าเสียงของเขา แล้วพูดออกไป“ไม่เป็นไร ฉันไม่ต้องการ ตอนนี้ ฉัน…”“โอ้ นายก็เป็นอย่างนี้” เจ้าอ้วนที่อีกฝั่ง ไม่รอให้ฉินเฉาพูดจบ ก็ตัดบทเขา “ทุกคนไม่ใช่คนอื่นคนไกล อย่าเกรงใจ ถึงยังไงเราก็เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน นายก็เป็นแฟนเก่าของหยางฉานฉาน ถือว่าฉันช่วยนายในส่วนของเธอก็แล้วกัน”ฉินเฉาแทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง เขาต้องระงับความโกรธ ทำให้ตัวเองสงบกว่านี้ต้องไม่โกรธ ไม่อย่างนั้น ตัวเองจะถูกจิตมารกัดกร่อนเอาได้ง่ายๆ“ฉันรู้ มีเรื่องอะไร?” ฉินเฉาไม่อยากจะพูดอะไรกับเขามากกว่านี้อีกแล้วจริงๆ“มีเรื่องหนึ่ง เรื่องธรรมดา” หลิงเทียนเหมือนกับจะยิ้ม “เราก็เรียนจบมาปีกว่าแล้ว ฉันก็เลยอยากจะให้ทุกคนมารวมตัวกันหน่อย อยากจะสัมผัสความรู้สึกแต่เก่าก่อน ดังนั้น ฉันก็เลยจัดงานเลี้ยงรุ่นขึ้น! นายต้องมาให้ได้นะ ฉานฉานบอกว่า อยากจะเจอนาย”หยางฉานฉานอยากจะเจอฉัน?ไม่รู้ทำไม ในใจฉินเฉาพลันรู้สึกเหมือนมีอะไรคาคอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออกหยางฉานฉาน…หลายปีที่พวกเขาคบกัน สุดท้ายก็พ่ายแพ้แก่วัตถุสิ่งของ เมื่อเธอจากไปแล้ว ยังจะอยากเห็นฉันอีกทำไม?“อย่าพูดเหลวไหล ฉันพูดเมื่อไหร่ว่าอยากเจอเขา…” ที่อีกด้านทันใดนั้นก็มีเสียงของผู้หญิงแทรกเข้ามาเสียงนี้ ทำให้ฉินเฉาถึงกับตัวสั่นสะท้าน เหมือนกับถูกฝ
