ัตว์ป่า!รู้จักเพียงแค่การสังหาร…หลังจากที่ตื่น ฉินเฉาก็รู้สึกหวาดกลัวตัวเอง เขากลัว เขากลัวว่าวิญญาณที่อยู่ข้างใน จะตื่นขึ้นมา แล้วกลืนกินตัวเขาไป“นั่นเป็นจิตมารของนาย” ในตอนนี้เอง หลี่ไป๋ซานได้เปิดประตูเข้ามา ในมือยังถือชามเล็กๆ มาด้วย ในชามมีของเหลวสีดำอยู่ของเหลวนี้ ทำให้ฉินเฉานึกไปถึงซุปที่เหลียวชาชาทำเหลียวชาชา….เมื่อคิดถึงสาวน้อยที่มีความอวดดีอยู่ในตัวคนนี้ ในใจฉินเฉาก็นึกไปถึงคนอื่นๆหยูลู่ที่อ่อนหวาน อู๋ซิ่นที่บริสุทธิ์…ความทรงจำในเมืองตงชวน ดูราวกับเป็นภาพลวงตานานแล้วที่เขาไม่ได้เจอพวกเธอทั้งสาม พวกเธอเป็นยังไงกันบ้างตอนนี้? ถ้ามีเวลา คงต้องกลับไปเมืองตงชวนสักหน่อย“นายไม่รู้สึกแปลกๆ ใช่มั้ย?” หลี่ไป๋ซานส่งยาให้ฉินเฉา แล้วพูด“ตอนนายเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐาน ไม่ใช่ว่ากำจัดจิตมารไปแล้วหรอกเหรอ?”“จิตมารในใจจะกำจัดได้ยังไงกัน…” ฉินเฉาส่ายหัว ยิ้มอย่างขมขื่น“บนเส้นทางของการฝึกตน จิตมารมีอยู่ทุกที่ ต่อให้เป็นผู้ยิ่งใหญ่อย่างเซียนอมตะ ก็ยังมีจิตมาร”“ใช่แล้ว ไม่มีใครสามารถตัดจิตมารของตัวเองได้” หลี่ไป๋ซานพยักหน้า “มันแอบซ่อนอยู่ภายในใจ รอคอยวันที่จะออกมา จิตมารในปัจจุบันนี้ของนายร้ายกาจมาก ถ้านายไม่ระวังให้ดี มันจะปะทุออกมาแล้วตัดขาดจิตสำนึกของนาย”“มันจะปะทุขึ้นอีกเหรอ?” เมื่อฉินเฉาได้ยินถึงกับค้าง“ใช่แล้ว” หลี่ไป๋ซานชี้ไปที่ยา “อย่างแรกเลย ดื่มนี่ก่อน มันจะช่วยนาย”ฉินเฉามองไปที่ยาจีน
