ลัวที่สุดเท่าที่เขารู้จักเลย ผู้หญิงที่ไม่โกรธ แต่จริงๆแล้วโคตรน่ากลัวเลย“ดูเหมือนนายจะดูดีขึ้นมากแล้วนี่”หลี่ไป๋ซานที่อยู่ข้างๆ มองทั้งสองคนทะเลาะกัน ยิ้มออกมา จากนั้นก็พูดว่า“อือ อืม…” ฉินเฉากระอักกระอ่วน หันกลับไปมองหลี่ไป๋ซาน“อย่าเข้าใจผิดนะ…ฉันกับชีเธอ…”“ไม่เป็นไร นายไม่ต้องอธิบาย” หลี่ไป๋ซานโบกมือ แล้วพูด “ชีและฉันไม่ได้มีอะไรกัน เธอเป็นแค่นางบำเรอศพที่ฉันปลุกขึ้นมา ถ้านายชอบ ฉันยกเธอให้ก็ได้”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฉินเฉารู้สึกได้เลยว่าชีที่นั่งอยู่ข้างๆ ตัวสั่นชีไม่มีวิญญาณ…คนที่ไม่มีวิญญาณ จะมีความรู้สึกได้ยังไง?ถ้าไม่มีความรู้สึก ทำไมชีถึงตัวสั่น?ยิ่งกว่านั้น เมื่อฉินเฉาได้ฟังคำพูดนี้ของหลี่ไป๋ซาน เขาพลันรู้สึกรังเกียจ ถึงยังไง ชีก็เป็นผู้หญิงของหลี่ไป๋ซาน…เขาพูดออกมาได้ยังไงว่าจะยกเธอให้คนอื่น“นายคงคิดว่าฉันน่ารังเกียจใช่มั้ย…” หลี่ไป๋ซานเหมือนรู้ว่าฉินเฉาคิดอะไร เขายิ้ม “ฉันก็คิดอยากจะอยู่ด้วยกันกับเธอไปตลอดทั้งชีวิต100 ปี 1,000 ปี ไม่แยกจากกัน”หลี่ไป๋ซานพูด รอยยิ้มเต็มใบหน้า แต่ทันใดนั้นก็สลายไป “แต่ เริ่มตั้งแต่ที่เธอสูญเสียวิญญาณไป ฉันก็รู้สึกเหมือนกับชีวิตนี้ไม่เหลืออะไร”สายตาของหลี่ไป๋ซาน มองมาที่ร่างของฉินเฉาแล้วพูดช้าๆ ว่า“เป้าหมายของนายคืออะไร นายฝึกตนไปเพื่ออะไร?”“ฉัน?” ฉินเฉาชี้ตัวเอง “ฉันแค่อยากจะเป็นเทพปีศาจ ที่สามารถปกป้องผู้หญิงของตัวเองได้”“ฮ่าๆ ๆ นายก็เป็นอย
