เฉาพลันกระโดดขึ้นจากเตียง จ้องไปที่หลี่ไป๋ซานที่กำลังดื่มสไปร์ทอย่างเดือดดาล“อย่างที่นายเห็น” หลี่ไป๋ซานดื่มสไปร์ทเข้าไป แล้วพูด “เธอเป็นสัตว์เลี้ยง ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ฉันก็แค่ให้สัตว์เลี้ยงกับเพื่อน นายจะเสียใจไปทำไม ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้”“ชีไม่ใช่สัตว์เลี้ยง!” น˺าเสียงของฉินเฉาเต็มไปด้วยความโกรธ“เธอเป็นคน! เธอมีชีวิต!”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ชีที่นั่งอยู่บนเตียง พลันตัวสั่น“เธอมีความคิด มีสิทธิ์ในตัวเธอ นายจะบังคับเธออย่างนี้ไม่ได้!”ฉินเฉาตะโกน“นางบำเรอศพนี้ ฉันเป็นคนสร้าง ทำไมฉันจะไม่รู้” เมื่อถูกฉินเฉาตะคอกใส่ หลี่ไป๋ซานไม่โกรธ เขามองมาที่ฉินเฉาแล้วพูด “ยิ่งกว่านั้นฉันและเธอต่างอยู่ด้วยกันมานับ 100 ปี แม้แต่เลือดเนื้อที่มีก็ยังต้องหยอดน˺ามัน”“….” ฉินเฉาพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าจะโต้เถียงเรื่องนี้ยังไง“เลือดเนื้อ ทำให้ร่างกายขยับได้ด้วยความรู้สึก” หลี่ไป๋ซานไม่หลบเลี่ยง เขาพูดว่า “มีเพียงวิญญาณเท่านั้น ที่จะทำให้นายยังคงเป็นตัวของนาย ผู้ฝึกตนอย่างเรานี่ดีแล้ว กับมนุษย์ แม้ว่าตอนยังหนุ่มยังสาวจะดูดี แต่พวกเขาก็ต้องแก่ และตายลงอย่างช้าๆ”“ถึงจะเป็นอย่างนั้น นายก็ไม่ควรทำกับชีแบบนี้” ฉินเฉามองไปที่หลี่ไป๋ซาน ระงับความโกรธของตัวเอง ฝั่งตรงข้ามเป็นผู้ชายน่าสงสาร“ทำดีกับเธอ ไม่ดีกว่าเหรอ?” ฉินเฉาแนะนำ“อย่างแรกเลย เธอยังเป็นคนอยู่มั้ย?” หลี่ไป๋ซานถาม “แล้วก็ เรื่องของเราไม่จำเป็นให้นายต้องมาสอด
