ดคนนั้นก็ถูกโยนออกไปเขาถูกโยนออกไปไกลมาก แทบจะร้อยเมตร ชนเข้ากับตึกเรียนพร้อมกับตกลงมา เผยให้เห็นรอยคนที่ตรงกำแพงเขาร้องออกมาอย่างน่าสงสาร แต่ก็ไม่นานนัก จากนั้นก็สลบไป“ยัยหนู กระเป๋าของเจ้าเป็นของข้า เลือดเนื้อของเจ้าก็เป็นของข้าชื่อของเจ้าก็เป็นของข้า” ผู้หญิงคนนั้น จัดการบอดี้การ์ดทั้งสองออกไปจากนั้นก็พูดกับซูเฟยอย่างผ่อนคลาย ทำให้ซูเฟยรู้สึกหวาดกลัว“ไม่ อย่าเข้ามา!” เมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้นค่อยๆ เข้ามาใกล้ หัวใจของซูเฟยพลันเต้นถี่ พร้อมกับถอยไปสองก้าว ส้นสูงที่ใส่พลันสะดุดล้มลงกับพื้น“หึหึ….จากวันนี้ไป ทุกสิ่งของเจ้าเป็นของข้า” หญิงสาวคนนั้นมองไปที่ซูเฟยที่อยู่บนพื้น บนใบหน้าก็เผยรอยยิ้มกระหายเลือดออกมา“ข้าคือซูเฟย”“แกคือซูเฟย?” ในตอนนี้เอง พลันมีน˺าเสียงเย็นชาลอยออกมา ทำให้ผู้หญิงคนนั้นต้องหันไปมองด้วยความประหลาดใจเห็นเพียงท่ามกลางความมืด มีชายคนหนึ่งใส่โค้ตยาวที่มีเปลวเพลิงสีดำลุกอยู่ ยืนอยู่ตรงหน้า มองมาที่ร่างผู้อำนวยการอย่างเย็นชาบนใบหน้าของชายคนนั้นมีหน้ากากเกล็ดสีดำ ผมสีแดงที่ลุกเป็นไฟ สูงเกือบสองเมตร รูปร่างสูงใหญ่ในใจซูเฟยพลันเกิดความคิดขึ้นในชั่วพริบตา เธอรู้สึกเหมือนกับฉินเฉามายืนต่อหน้าตัวเองแต่ฉินเฉาไม่ได้สูงขนาดนี้ เขาสูงแค่ 170 กว่าๆแต่ชายคนนี้สูงเกือบสองเมตร อย่างกับยักษ์“แกบอกว่าแกคือซูเฟย?” คนคนนั้นยิ้มอย่างเย็นชา “ดีมาก!”“เป็นเจ้า!” ผู้หญิงแปลกๆ คนนี้ เมื่อเห็น
