เมื่อซูเฟยคิดได้อย่างนี้ เธอก็สวมรูปลักษณ์เย็นชาปานน˺าแข็งของเธอทันที“นายมาหาฉันทำอะไร ฉันไม่ได้ค้างเงินเดือนนายสักหน่อย!”“…บอสซู อย่าพูดอย่างกับผมเป็นคนอื่นอย่างนั้นสิครับ” ฉินเฉาเอามือกุมหน้าอกตัวเอง แล้วพูดอย่างเสียใจ “ในช่วงที่ผมไม่อาจเจอคุณ ทั้งวันทั้งคืนที่จากกัน ผู้อำนวยการซู ผมคิดถึงคุณมากจริงๆ นะ”“จริงๆ นะ…” คำพูดนี้ติดอยู่ที่ปาก ไม่อาจพูดออกไปได้ฉินหลิงที่อยู่ใกล้ๆ เข้ามาพูดกับฉินเฉาเสียงดัง ช่วยคลายความกดดันให้กับซูเฟย“ฉินเฉา พอได้แล้ว ผู้อำนวยการซูของเรายังมีงานต้องทำ ไม่ว่างมาเป็นเพื่อนเล่นของนายหรอกนะ”ใช่แล้ว…เขากำลังเล่น….ซูเฟยพลันสะดุ้งตื่น ในตาที่เกิดความคาดหวัง พลันหายไปในพริบตาชายคนนี้ ชอบแสดงละครเป็นอย่างมาก กับซูจีก็เหมือนกัน พวกเขามักจะหยอกล้อตัวเองแบบนี้เสมอ“แค่กๆ เลขาฉิน คุณก็พูดไปเรื่อย” ฉินเฉาปั้นหน้ายิ้ม จากนั้นก็พูดว่า “ผมพูดจริงๆ นะ ผมกลับมาดูคุณจริงๆ ดูที่ผมทำสิ ถ้าผมไม่มา การจะจัดการกับหลิวแหยมันจะยากมากเลยนะ”ฉินเฉาพูดกับซูเฟย “บอสซู ถ้าครั้งหน้าพวกมันกล้ามาอีกล่ะก็ โทรหาผม ผมจะรีบมาให้เร็วที่สุด”“โรงเรียนของเรามียามอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้นายช่วย” หลังจากซูเฟยพูดจบก็เดินไปลากเฉินหยิงหยางที่มีท่าทางตุ้งติ้งเข้ามา“นายดู ยามของเราต่างผ่านการฝึกมาแล้ว พวกเขาสามารถจัดการกับเหตุการณ์พวกนี้ได้”“ใช่แล้ว ผู้อื่นแข็งแรงจะตาย!” เฉินหยิงหยางรีบเบ่งกล้ามให้ดู“จา
