หลิวแหยต้องถูกจัดการอย่างหนัก ครั้งนี้ ฉันจะเอาคืนให้สาสมเลย“ดูเหมือนค่ายานี้ พวกแกจะไม่ยอมจ่ายสินะ!” เขายิ้มครั้งหนึ่ง “พี่น้องทุกคน พวกแกยอมมั้ย?”“ไม่ยอม!” นักเลงทั้ง 50 คน พูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน ทำให้ดูน่ากลัวอย่างมากข้างในโรงเรียน เหล่านักเรียนต่างมามุงดูเรื่องสนุก ไม่มีใครหวาดกลัวคนในสังคมมีกันทุกรูปแบบ แม้แต่นักเรียนในโรงเรียนก็ด้วย“มา จัดการกับพวกมันกัน!” จางหลี่กัดฟันพูด“โอ๊ย อย่ามีเรื่องกัน ทุกคนอย่ามีเรื่องกัน!” ในตอนนี้เอง หวังเหวินคุนก็รีบวิ่งออกมาจากห้องสำนักงาน ขวางอยู่ตรงหน้าพวกตัวเอง ก้มหัวขอโทษหลิวแหยแล้วพูดขึ้น“หลิวแหยได้โปรดยกโทษให้ด้วย อย่าลดตัวลงมาระดับเดียวกันกับยามเล็กๆ อย่างพวกเราเลย”“ผู้กำกับหวัง คุณ….” จางหลี่ตกใจ หวังเหวินคุนคนนี้ คิดจะทำอะไร“แกน่ะเงียบไปเลย แม่งเอ๊ย หุบปากซะ!” กับจางหลี่ หวังเหวินคุนตะคอกใส่ จนจางหลี่ต้องกลืนคำพูดลงไป“แม่งเอ๊ย แกไม่มีสมองแบบเดียวกับเจ้าฉินเฉาหรือไง! แกคิดว่าหลิวแหยเป็นใคร เป็นคนที่แกสามารถมีเรื่องได้เหรอ! ฮึ่ม อย่าได้คิดอวดเก่ง แล้วทำตัวเป็นฮีโร่ที่นี่!”จากนั้น หวังเหวินคุนก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้ม พูดกับหลิวแหยว่า“หลิวแหย พวกนั้นมันซื่อ ผมด่าให้แล้ว อย่าได้ใส่ใจเลย เรื่องค่ารักษาไม่ต้องห่วง ผมจะช่วยขอกับเบื้องบนให้!”“ฮึ่ม เอางั้นก็ได้!” หลิวแหยพูดด้วยความพอใจ “ค่ารักษา ฉันก็ไม่ได้ต้องการมากมายอะไร แกดูสารรูปของฉันตอนนี้ส
