ฉินเฉาเคยจินตนาการ สงสัยว่าสมบัติระดับปฐพีหน้าตาจะเป็นยังไงบางครั้ง เขาก็คิดว่ามันอาจจะเป็นลูกปัดวิญญาณโลก หรือว่าอะไรสักอย่าง จนกระทั่งมาเห็นสมบัติระดับปฐพีเข้าจริงๆ จนได้พบว่ามันมีรูปร่างแบบนี้นี่เองมือขนาดใหญ่ที่มีผิวสีเหลืองทองส่องประกายไปทั่วท้องฟ้า ทอดเงาลงมาจากเหนือหัวของกลุ่มผู้ฝึกตน บางครั้งเมฆดำที่เหนือหัวของผู้ฝึกตนก็ทำให้โลกของพวกเขากลายเป็นมืดมิดเหมือนกันแกร้ง! เสียงของอาร์ติแฟคปะทะกับข้างบน แต่ไม่อาจทำลายพลังของฝ่ามือพระโพธิสัตว์นี้ได้ ต่างพากันสูญเสียพลังดั้งเดิมไป“น่ากลัวเกินไปแล้ว!”เหล่าผู้ฝึกตนต่างหน้าถอดสี“ไม่เสียแรงที่เป็นถึงสมบัติระดับปฐพี ช่างทรงพลังอย่างน่าเหลือเชื่อ” พรตขี้เมาที่ยืนถือขวดน˺าเต้า เห็นการปะทะกันรอบนี้ พูดยิ้มๆ ออกมา“อาจารย์อา ในเวลานี้ ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดอย่างนี้นะ!” พรตน้อยชูเฟิงที่อยู่ด้านข้างมีท่าทางกังวล พลางคิดหาวิธีรับมือกับราชาผีดิบ“โฮกกก!” ราชาผีดิบไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย มันมองมาที่กลุ่มผู้ฝึกตน พร้อมกับร้องคำรามออกมาทันใดนั้น เพลิงเมฆาทมิฬของมันก็ระเบิดออกมาจากร่างตกลงพื้น“มันกำลังดูดซับพลังของผืนดิน!” เฉินชิงมองเห็นเงื่อนงำการกระทำของมัน “ฝ่ามือพระโพธิสัตว์สมบัติระดับปฐพีนี้ การจะใช้มันสักครั้ง ต้องใช้พลังงานมาก”“ข้าจะไม่ให้มันได้เปรียบอีกต่อไป” ซีเหมินอวี่ชิงพูดออกมา พร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ดุจดั่งดอกกุหลาบน˺าแ
