่ะดีแล้ว ไม่อย่างนั้น พวกเราต้องตายเพราะความอึดอัด และไม่พอใจแน่นอน!”ผู้ฝึกตนที่อยู่ใกล้ๆ พากันวิจารณ์“อาจารย์อา ทำไมท่านไม่เข้าไปช่วยพี่ใหญ่ฉินล่ะ?” ชูเฟิงเงยหน้าที่ยังไม่โตเต็มที่ของเขา มองพรตขี้เมาที่อยู่ด้านข้าง ที่ยังยกขวดน˺าเต้าขึ้นดื่มอย่างไม่ใส่ใจ“ในความมืดมิด ย่อมมีแสงสว่าง” พรตขี้เมาพูด จากนั้นก็ดึงชูเฟิงเข้ามา กรอกเหล้าเข้าปากเขา “มา ตอนนี้มีเหล้า ก็ต้องดื่มเหล้า!”“อาจารย์อา ข้า…แค่กๆ …”หยวนเมิ่งกอดกระบี่ไว้ในอ้อมแขน ใบหน้างามระหง มองขึ้นไปที่กายทองคำที่อยู่ข้างบนเจ้าตายแล้วจริงๆ?เธอไม่อาจลืมได้ ในช่วงที่ค่ายกลกระบี่เทพเจ้าถูกทำลาย ชายคนนี้ได้เอาตัวเข้ามาบัง พร้อมรับการโจมตีจากนิกายเหยียนลั่วแทนเธอในมือเขาถือกระบี่สีทอง ตัดร่างทารกมารภาพในตอนนั้น ยังลอยเด่นอยู่ในใจของเธอ“ฮึ่ม รนหาที่ตาย ตายไปก็สมควร!” หยวนหยินพ่นลมออกจมูกความแค้นที่เธอมีให้ฉินเฉานั้น เหมือนกับว่าเขาไปฆ่าพ่อของเธอยังไงยังงั้น!“ศิษย์พี่ ท่านพูดอย่างนั้นได้ยังไง!” หยวนเมิ่งเป็นคนที่เรียบร้อยอย่างมาก ครั้งนี้เธอถึงกับทะเลาะกับศิษย์พี่ของเธอ “ท่านลืมไปแล้วเหรอ ว่าคุณชายฉินเคยช่วยชีวิตเราไว้ ท่านพูดอย่างนี้ ท่านสูญเสียคุณธรรมในใจไปแล้วเหรอ!”“ข้าสูญเสียคุณธรรมงั้นเหรอ?” หยวนหยินยิ้มอย่างเย็นชา “ข้ามองว่า เจ้ากลับกำลังชอบคนอื่นอยู่”“ข้า ข้าไม่ได้!” เมื่อหยวนเมิ่งได้ยินคำนี้ ในใจพลันรู้สึกปั่นป่วนใบหน้าพลันแดงสดใ
