“เป็นเรื่องปกติ!” หูเกอพยักหน้า “ฉันกินเกลือมากกว่านายกินอาหารอีก”สำหรับฉินเฉา ผีดิบที่มีอายุกว่า 1000 ปี คำพูดนี้นับว่าจริง“ฉันจะไปเทียบกับผีดิบได้ยังไงกันล่ะ….”“โทษที ฉันไม่ได้อยากจะพูดเรื่องความแตกต่างของกันและกัน” หูเกอเอาตะไบมาแต่งเล็บของเธอ จากนั้นก็พูดเบาๆ ว่า “นางบำเรอศพนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่หายากอย่างมาก มีบางคนเข้าใจผิดว่ามันเป็นเหมือนกับผีดิบอย่างพวกเรา ซึ่งนั่นถือว่าผิด แม้ว่าผีดิบจะเป็นศพ แต่หลังจากที่ร่างกายตายไป วิญญาณจะถูกขังอยู่ในร่าง ดังนั้น พวกเราจึงมีวิญญาณ”ขณะที่พูด เธอก็เอาตะไบนั้นชี้ไปที่ชีที่นั่งมึนๆอยู่ด้านข้าง แล้วพูดว่า “แต่เธอนั้นต่างออกไป สำหรับนางบำเรอศพ พวกมันต่างไม่มีวิญญาณ เหลือแต่เพียงแค่ความทรงจำที่ยังอยู่ในสมอง ดังนั้น จึงถือว่าเธอได้ตายไปแล้วจริงๆ ส่วนเธอที่คืนชีพขึ้นมาถือว่าน่าสงสาร เพราะวิญญาณของเธอสามารถไปเกิดใหม่ได้ แต่เธอที่เป็นนางบำเรอศพนั้นไม่มีวิญญาณ ถึงจะมีร่างกายแต่ก็มีชีวิตเหมือนกับเป็นหุ่นเชิด”“หุ่นเชิด…” ชียิ้มออกมาอย่างขมขื่น “ฉันเป็นหุ่นเชิดจริงๆนั่นแหละ”บางทีสำหรับหลี่ไป๋ซาน ชีในปัจจุบันนี้ก็ไม่ต่างอะไรไปกับหุ่นเชิด“งั้นนายก็เข้าสาขาที่ 7 แล้วสินะ ใช่มั้ย?” หูเกอถาม “แล้วผู้หญิงคนนี้ก็เป็นนางบำเรอศพที่หลี่ไป๋ซานสร้างสินะ เพราะว่าเธอ ทำให้หลี่ไปซานถูกไล่ออกจากสำนักยี่เม่ย”“ใช่แล้ว ฉันเข้าร่วมสาขาที่ 7 ที่น่าตายนั่นแล้ว” ฉินเฉาพูดอย
