ตกตื่นในดวงตาของแต่ละคนในใจฉินเฉาพลันคิด หรือว่าพวกเขารู้จักตัวเอง?“เป็นท่านฉินเฉาเองเหรอขอรับ!” ยมทูตที่ถือโซ่พลันโค้งเอวให้กับฉินเฉา พร้อมกับพูดว่า “ท่านฉินเฉา ผู้น้อยมีตาหามีแววไม่ ถึงกับต่อต้านท่าน! ความผิดครั้งนี้ ได้โปรดขอให้ท่านยกโทษให้ด้วย!”“นายรู้จักฉัน?” ฉินเฉาขมวดคิ้วถาม“แน่นอนขอรับ!” ยมทูตทั้งสองพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน “ชื่อของท่านฉินเฉา ดังไปถึงนรก ในการจัดการนิกายเหยียนลั่ว ในนรกต่างรู้จักดี ทุกคนต่างรู้จักท่าน!”“ฉันดังขนาดนั้นเลยเหรอ?” ฉินเฉาเอามือลูบจมูก“ยังมีอีกเรื่อง!” ยมทูตที่จับโซ่อยู่รีบพูดขึ้น “เมื่อตอนที่ท่านไปสร้างเรื่องที่เมืองเต็มสุข ขับไล่ราชานรกที่ปกครองเมืองเต็มสุข เรื่องนี้แพร่ไปทั่วนรก และเพราะเรื่องนี้ ทำให้ยมทูตอย่างเราทำงานได้ง่ายขึ้นตอนนี้ฐานะของท่านในเมืองเต็มสุขคือราชายมทูต คำพูดของท่านคือกฎของดินแดนนั้น!”“เอาจริงดิ?” ฉินเฉาพยักหน้า“ใช่แล้ว ถ้าเมื่อกี้นี้เรารู้ว่าเป็นท่านฉินเฉา พวกเราคงไม่แสดงท่าทางอย่างนั้น ได้โปรดยกโทษให้พวกเราที่มีตาแต่ไร้แววด้วย”ยมทูตทั้งสองพูดเป็นเสียงเดียวกัน“ท่านขอรับ ท่านก็รู้ว่างานของพวกข้าหนักแค่ไหน ต้องทำงานทุกวันตลอดทั้งปี แม้แต่พาหนะก็ไม่มี ต้องใช้สองขาวิ่งไปมา เหนื่อยยากแสนสาหัส ทำให้มีบางครั้งที่อารมณ์ไม่ดีบ้าง หวังว่าท่านคงจะไม่ถือสา”“เอาล่ะๆ” ฉินเฉาคิดว่าคู่หูสองคนนี้ช่างน่าสงสารจริงๆ เขาโบกมือ แล้วสลายเพลิงไป
