“นายท่านไป๋เหนี่ยว ที่เราเรียกท่านมาไม่ได้อยากให้ท่านลงมือ เราแค่อยากให้ท่านช่วยป้องกันหน่อยครับ” ซางอวิ๋นก้มตัวขอร้อง พูดอย่างสุภาพ “ตราบเท่าที่ทำให้ชาวจีนคนนี้อยู่บนเรือได้ เท่านี้ก็พอแล้วครับ”หลังจากพูดจบ โจนินทั้งสองก็ก้มตัวลง 90 องศา คำนับให้อีกครั้งหนึ่ง“ขอร้องล่ะครับ!”“ฮึ่ม เป็นเพราะผู้หญิงที่แกส่งมาให้หรอกนะ ข้าถึงยอมช่วย”ตาแก่เริ่มบีบหน้าอกของเด็กสาว ขณะที่พูดด้วยใบหน้าจริงจัง “ข้าจะเริ่มล่ะนะ”“ขอบพระคุณมากครับ!” นินจาทั้งสองก้มตัวลงขอบคุณ“คนจีน!” มือทั้งสองข้างของตาแก่ก็ไม่ได้อยู่ว่าง มือข้างขวาล้วงเข้าไปในกระโปรงของเด็กสาวที่อยู่ด้านขวา ขณะที่มือซ้ายก็ล้วงเข้าไปในหน้าอกของเด็กสาวที่อยู่ด้านซ้าย จากนั้นปากก็พูดกับฉินเฉา “เป็นแค่ทหารจีนตัวเล็กๆ ถึงกับทำให้ข้า นายท่านไป๋ต้องมาจัดการด้วยตัวเอง แกคงจะไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ”หลังพูดเสร็จ มือของเขาที่อยู่หลังสาวงาม ก็ทำเหมือนกับธงขาวปลิวสะบัดอยู่กลางอากาศมือก็โบกไป ขณะที่ปากของเขาก็ท่องคาถาเป็นภาษาญี่ปุ่นที่ฉินเฉาฟังไม่เข้าใจเห็นเพียงอากาศสั่นไหวเบาๆ จากนั้น ก็เห็นฟิล์มบางๆ ปรากฏขึ้นที่ขอบของเรือลำนี้“นี่คือบาเรียกักกันของข้า นายท่านไป๋!” ชายแก่พูดอย่างมีความสุข “เมื่อมีบาเรียนี้กางอยู่ ต่อให้เป็นวิญญาณร้ายที่เก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่สามารถหนีไปได้ คนจีน ทหารวัยหนุ่มแบบแก ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะหนี ถ้าแกยอมจำนนล่ะก็ ยกวิชาฝึกตนของแก
