ันชิงไม่ได้นอนตลอดคืน ถุงใต้ตาของเธอดำคล˺า“ทำไมคุณมองผมเหมือนมองปีศาจอย่างนั้นล่ะ” ฉินเฉามองสารรูปของอันชิงแล้วหัวเราะออกมา ขณะเดียวกันก็อดขมขื่นในใจไม่ได้ตัวเขานั้นมีความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์จริงๆ แต่เขาไม่ชอบที่จะเป็นคนพิเศษโดยเฉพาะ เมื่ออันชิงมองตัวเขาด้วยสายตาแปลกๆ มันทำให้เขารับไม่ได้ครั้งก่อนที่ช่วยหลี่เสวี่ยและหลงเบลล์ที่นอกเมืองนั้น ตัวเขาก็ได้ยอมรับสายตาแปลกๆ ของพวกเธอแล้วยังไงก็ตาม ครั้งนั้นถือว่าโชคดี เพราะว่าเขาไม่ได้แสดงความสามารถไปมากมายอะไรแต่ครั้งนี้มันต่างกัน รถไฟทั้งตู้ถูกเขาดึงกลับขึ้นราง โดยที่ตัวเขาไม่เป็นอะไรถ้าเป็นเมื่อก่อน ตัวเขาเห็นคนทำอย่างนี้ ตัวเขาก็คงรับไม่ได้เหมือนกัน“ขอเวลาฉันทำใจหน่อย….” อันชิงโบกมือให้ฉินเฉา ทั้งสองคนลงจากรถไฟ ในช่วงย˹ารุ่ง ยืนอยู่ที่ชานชาลาเมืองเว่ยเหลียนด้วยความที่อยู่ติดชายทะเล ทำให้อากาศของเมืองเว่ยเหลียนเหมือนจะสดชื่นฉินเฉาตื่นเต้น เขาอยากจะไปเห็นทะเลอย่างมาก“ไป เราจะไปที่ชายหาดกัน ไม่ใช่ว่าผมชวนคุณไปกินอาหารทะเลหรอกเหรอ?” ฉินเฉาพูดในใจว่า แม้ว่าเขาจะไม่ชอบอาหารทะเล แต่เมื่อมาถึงที่นี่แล้ว กินหน่อยก็ไม่เป็นไร“ก็ดี” อันชิงพยักหน้า “แล้วก็ไปดูบริษัทของลูกค้าเราที่ชายทะเลด้วย”อันชิงหลังจากพูดจบ ก็โบกมือเรียกรถ จากนั้นทั้งสองก็เข้าไปนั่งข้างใน
