ินเฉาก็พาอันชิงเข้าไปในสถานีที่ผู้คนส่วนมากพากันรอรถไฟอยู่เมื่อเข้าไป อย่างแรกต้องตรวจกระเป๋า อันชิงถอดกระเป๋า วางไว้บนสายพาน จากนั้น ฉินเฉาก็ดึงอันชิง ไปที่อีกฝั่งของเครื่องแต่ตรงที่ตรวจคน พลันมีเด็กหนุ่มสองคน มาขวางทางพวกเขาไว้ในตอนนี้เอง ชายที่ใส่แจ็กเกตหนังสีดำก็ยื่นมือออกมารับเอากระเป๋าของอันชิงจากอีกฝั่งของเครื่อง จากนั้นก็หมุนตัวตรงไปที่ทางออกอีกฝั่ง“หยุดนะ!” ฉินเฉามองเห็นฉากนี้เต็มสองตา พลันตะโกนออกไป“คนนั้นเอากระเป๋าฉันไป!” อันชิงชี้ไปที่ชายในแจ็กเกตหนังแล้วตะโกน เสียงของเธอไม่ใช่เบาๆ เหล่าตำรวจหลายคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบปิดทางออกไว้ปฏิกิริยาของชายในแจ็กเกตหนังเร็วมาก เขาถือกระเป๋าไว้ หมุนตัวแล้ววิ่งไปอีกฝั่งในสถานีรถไฟนี้มีทางเข้าออกหลายทาง เขาสามารถออกทางไหนก็ได้“หลีกไป!” เด็กหนุ่มสองคนไม่รู้ว่าตอนนี้หนีไปที่ไหน แต่ตรงหน้าของฉินเฉาเต็มไปด้วยผู้คน เขาโกรธขึ้นมา เท้าเหยียบบนรางรถไฟกระโดดขึ้นสูง ข้ามรางรถไฟ ภายใต้สายตาตกตะลึงของทุกคน ไล่ตามชายแจ็กเกตหนังไป“โอ้แม่เจ้า คนคนนี้กระโดดสูงจริงๆ!”“หรือว่าจะเป็นผู้ฝึกวิชาตัวเบาในตำนาน?”“ภรรยา ภรรยามานี่เร็ว มาดูการถ่ายหนังเร็ว!”ทุกคนพากันตื่นเต้นตกใจ แต่ฉินเฉาไม่มีเวลาจะไปสนใจพวกเขาขณะที่ลงพื้น เขาก็กลายเป็นดั่งสายลม ไล่ตามชายคนนั้นไปแต่ดูเหมือนว่าชายในชุดแจ็กเกตดำ จะรู้จักเส้นทางในสถานีรถไฟเป็นอย่างดี จึงรู้ว่าควรวิ่งไปทางไหนฉินเฉาต
