นอะไรกัน!” อารมณ์ฉินเฉาตอนนี้อยากจะเขวี้ยงจานจริงๆ“เป็นแค่เพื่อนร่วมงานกันจริงๆ”หู่หลี่ลี่พลันกระจ่าง เช็ดน˺าตาบนหน้า จากนั้นก็ดึงเก้าอี้ออก นั่งลงตรงกลางระหว่างทั้งสอง แล้วพูด “แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก”เธอพูดออกมา ถอดหมวกลงมาวางไว้บนโต๊ะ ขณะที่ทุกคนรอบๆพากันตะลึงอันชิงกลายเป็นเซ่อ เธอไม่สามารถหาคำอธิบายได้เด็กเสิร์ฟตอนนี้ก็เอาอาหารทั้งสามจานมาวางบนโต๊ะ“อืม กลิ่นหอมจริงๆ …” หู่หลี่ลี่สูดกลิ่นเข้าไป“วันนี้ใครเลี้ยง” เธอถามขึ้น“ฉัน…” อันชิงยกมือขึ้นทันที เธอเป็นคนชวนฉินเฉา“ฉินเฉาถูกชวน ฉันรู้สึกวางใจละ” หู่หลี่ลี่เอามือลูบท้องเบาๆ แล้วพูด “ฉันหิวแทบตายแล้ว ของแค่นี้จะพอได้ยังไง พนักงานเสิร์ฟ นี่ นี่ นี่….อืม อาหารในหนังสือนี่ เอามาอย่างละจาน”“เอิ่ม? นี่?” พนักงานเสิร์ฟรู้สึกเซ่อ อาหารที่สั่งนี่มัน อาหารที่อยู่ในเมนูนี้ อย่างน้อยก็ 40 อย่าง เธอจะเอาทั้งหมดจริงๆ? หรือว่าเป็นการล้อเล่นระหว่างเพื่อน?“เอามาตามที่เธอพูด” ฉินเฉาโบกมือ พูดกับเด็กเสิร์ฟบางทีคนอื่นอาจไม่เข้าใจ แต่ฉินเฉาเข้าใจ หู่หลี่ลี่ผ่านขั้นที่สองมาแล้ว กำลังจะขึ้นขั้นที่สาม ในตอนนี้ เธอมีความต้องการอาหารเพื่อเพิ่มพลังงานของเธอมาก ฉะนั้น เธอจึงต้องกินอาหารมากตามไปด้วยเขาเข้าใจดีเมื่อคนจ่ายเงินพูด เด็กเสิร์ฟก็ต้องทำตามเป็นธรรมดาอันชิงเหมือนสมองพัง นี่มันเรื่องอะไร? สาวน้อยที่เพิ่งร้องห่มร้องไห้ มาตอนนี้กับนั่งที่นี่ และเริ่มกิ
