างเบาอย่างหนึ่งเขารีบเปิดดวงตาปีศาจทันที แล้วมองไปที่กลางอากาศเขาเห็นวิญญาณเสือขาวกำลังวิ่งเข้าใส่เขา เขี้ยวของเสือขาวตัวนี้ยาวมาก แล้วตัวก็ใหญ่อย่างกับยักษ์ เหมือนจะเป็นวิญญาณสัตว์หายากสิ่งเดียวที่น่าสงสารก็คือมันเป็นเพียงวิญญาณของสัตว์ที่ตายแล้ว ไร้ซึ่งร่างกายแต่ร่างวิญญาณนี้ไม่รับรู้ มันรู้แต่เพียงว่าต้องขย˺าฉินเฉาให้ได้สองสาวต่างมองมาที่เขา ฉินเฉาไม่อยากจะแสดงวิชาที่มันเกินไปนัก เขาจึงใช้ฝ่ามือวัชระแบบธรรมดา ในสายตาของคนปกติ พวกเขาจะเห็นเพียงแสงสีทองที่ฝ่ามือวัชระปล่อยออกไปเท่านั้นฝ่ามือนี้ต้อนรับการมาของวิญญาณเสือขาว ฉินเฉารู้สึกว่ามือของเขาปะทะเข้ากับพลังบางอย่าง ร่างของเขาต้องถอยกลับไปหนึ่งก้าว แต่วิญญาณเสือขาวตัวนี้ กลับหยุดอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนหลังจากชะงักไปพริบตาหนึ่ง ฉินเฉาก็รู้แล้วว่าโดนหลอกจริงด้วย เมื่อเขาหันไปมอง ยามาโมโตะที่พิงต้นไม้อยู่ ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้ว“ฮึ่ม เรื่องหนีนี่เร็วจริง”ฉินเฉายิ้มเย็น เก็บพลังเข้าร่าง แล้วเดินกลับไปที่มาสด้า 6ศพของนินจาบนพื้น ฉินเฉาก็ไม่จัดการ เพราะว่าคนของกลุ่มมังกรดำจะต้องมาสะสางสถานที่อย่างแน่นอนตอนนี้ เขาอยากจะส่งสองสาวกลับ และทำให้พวกเธอปลอดภัยเพียงเท่านั้นแต่สองสาวที่อยู่ในรถ กลับมีท่าทางโง่งม“ฉินเฉา…นายเป็นใครกันแน่?” เมื่อฉินเฉาเปิดประตูรถเข้าไปนั่งในที่นั่งคนขับ หลี่เสวี่ยก็ถามขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่“ผม? ผมก็เป็นผู้ช่วยของคุณ
