ะพรึงเพียงใด“ไม่ได้!” เฉินอวี่และซู่เหรินเฟิงพูดขึ้นมา โดยเฉพาะซู่เหรินเฟิงที่กลอกตา แล้วพูดเสียงดัง “ทุกสำนักต่างส่งคนที่แข็งแกร่งที่สุดออกไปทำไมยอดเขาหมอกถึงส่งเพียงศิษย์น้องออกไปจัดการเล่า หรือว่ายอดเขาหมอกกับเจ้าปีศาจนี่เกี่ยวข้องกัน! รู้จักกันงั้นเหรอ”ซู่เหรินเฟิงคิดไปถึงวันนั้นที่บนดาดฟ้า ชายเสื้อจับเมฆาได้ช่วยปกป้องปีศาจนั่นให้หนีไป“สหายเต๋าซู่ อย่ากล่าวหากันแบบนั้น!” หัวใจฮัวเหนียงกระตุกแม้ว่าจะส่งไป๋เจี่ยวเจียวออกไปจัดการ แต่ก็ยังมีปัญหาอยู่ดี“ศิษย์พี่ ไม่ต้องไปสนใจหมาบ้าพวกนี้หรอก!” ไป๋เจี่ยวเจียวพูดอย่างไม่สุภาพอย่างยิ่ง เธอพูดกับฮัวเหนียง “แพ้คนอื่นไปแล้ว แต่ยังเสนอหน้าออกมาเห่าอีก”“อสูรงู รับกระบี่!” เฉินอวี่ถูกด่า ในเขาเทพยุทธ์ เพราะว่าเธอเป็นหลานของเฉินชิง ดังนั้น จึงเป็นที่โปรดปราน มีชีวิตเหมือนกับเจ้าหญิงตัวน้อยๆตอนนี้กลับมาถูกด่า เป็นธรรมดาที่เธอจะทนไม่ได้เธอชักกระบี่จันทราทมิฬในมือออกมา แล้วปล่อยออกไป“ตายซะ จงแยกออก! กระบี่เงา!”กระบี่จันทราทมิฬลอยขึ้นไปในอากาศ จากนั้นแยกออกเป็นหลายเล่ม ฟันลงมาที่ไป๋เจี่ยวเจียว“ดี งั้นก็เข้ามา!” ในตาของไป๋เจี่ยวเจียวฉายประกายวาบ เธอชักกระบี่สีเงินไว้ในมือ แม้ว่าวิชานี้จะไม่ได้รุนแรงอะไร แต่นี่คือกระบี่ของอาจารย์ที่ให้มา ตัวกระบี่มีคาถาที่รุนแรงกำกับไว้อยู่ถ้าเริ่มใช้คาถา แม้ว่าฝั่งตรงข้ามจะเป็นศิษย์ของเขาเทพยุทธ์ ต่อให้ไม่ตายก็พิก
