ขายังไม่ได้บอกฉันเลย เป็นอย่างนี้ได้ยังไง….ฉินเฉา นายตายไม่ได้นะ ออกมาหาคุณหนูคนนี้ อ๊า!“ผีดิบสาว ถึงตาเจ้าแล้ว” โม่หยางจื่อพูด พร้อมกับจ้องไปที่ร่างของหูเกอ“เขายังไม่ตาย ทำไมถึงมาหาฉันล่ะ?” หูเกอยิ้ม “เราตกลงกันไว้แล้วนี่”“เหลวไหล” ซู่เหรินเฟิงพูด “เจ้านั่นกลายเป็นขี้เถ้าไปแล้ว จะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง อสูรร้ายถ้ามีความคิดก็ก้มหัวยอมรับโทษซะ!”“ก้มหัวยอมรับโทษ?” หูเกอหัวเราะออกมาเสียงดัง “นาย เห็นฉันโง่หรือไง? หรือว่าคนจากเขาเทพยุทธ์ เป็นพวกพิการทางจิตกัน?”“หาที่ตาย!” คิ้วของซู่เหรินเฟิงกระตุก เขาเรียกกระบี่สุริยันแดงชาดออกมา พร้อมกับใช้กระบวนท่ากระบี่สายรุ้ง พุ่งไปที่หัวของหูเกอแต่ในตอนนี้เอง จากกองเพลิงสีแดงที่ยังลุกไหม้ มีกรงเล็บสัตว์ร้ายสีดำยื่นออกมาคว้ากระบี่ไว้มั่นจากนั้น น˺าเสียงยียวนก็ดังออกมา“ฉันยังไม่ทันตายก็โจมตีหูเกอแล้ว พวก 8 สำนักใหญ่นี่ รักษาคำพูดกันบ้างมั้ย?”“อะไรกัน!” โม่หยางจื่อจ้องจนตาแทบถลน ผู้คนต่างสำนักก็ร้องออกมาเสียงดังไม่ใช่ว่าเขาตายไปแล้วเหรอ? การแสดงของโม่หยางจื่อ กับเพลิงฟ้านั่น เพลิงฟ้าที่ไม่มีอะไรที่เผาไม่ได้นั่น?ในใจของซูจีมีความสุข อดกลั้นน˺าตาแห่งความดีใจไว้เขาไม่เป็นไร…เขาไม่ได้หลอกฉัน เขาบอกฉัน ว่าเขาปลอดภัย“แกมีชีวิตอยู่ได้ยังไง?” ในใจของโม่หยางจื่อแตกตื่น พร้อมกับคำถามว่าทำไมเขาถึงรอดจากเพลิงของเขา
