เจ้านั่นต้องได้รับสมบัติระดับปฐพีนั้นมาแล้วแน่ๆ!”“เจ้าเห็นด้วยตาพวกนั้นเหรอ?!” ซูจีโกรธ ประคำที่กลับมาในมือเธอ เริ่มส่องแสงสีทองออกมา “ข้าคิดว่าตาของเจ้าต้องบอดแน่ๆ ถ้ายังไม่บอด ข้าก็ยินดีที่จะทำให้มันบอด”“ศิษย์น้อง!” ฝ่าเซียงรีบตะโกนออกมา เขาแอบใส่พลังพุทธะเข้าไปในเสียงของเขาด้วย ทำให้ซูจีใจเย็นลงจากความโกรธมันเป็นอย่างที่ฝ่าเซียงกังวล การติดตามอยู่รอบๆ ฉินเฉาเป็นเวลานาน ทำให้เธอถูกชักจูงไปทีละน้อย และเธอยังเริ่มแสดงนิสัย และอารมณ์บางส่วนออกมาจากการกระทำและคำพูดของเธอฉินเฉาก็เป็นคนที่พูดด้วยท่าทางแบบนี้“โอ้ พระเจ้า! เจ้าทำให้เรากลัวแทบตาย!” ซูเทียนเมี่ยวแสร้งทำเป็นกลัว “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่วัดเป่าไต้เขาซงซานปรากฏอันธพาลแบบนี้?!”“พอได้แล้ว!” นักพรตสาวที่ยวนใจ ก้าวออกมา แม้ว่าเธอจะนับว่าสวย แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจที่สุดเป็นพรตสาวที่อายุค่อนข้างน้อยที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอเธอถือกระบี่ไว้ในมือ ผมที่งดงามของเธอ ถูกปล่อยให้สยายลงมาราวกับน˺าตก พร้อมกับใบหน้าที่งดงามและดวงตาที่กระจ่างใส ท่าทางน่าตกตะลึงเพียงพอกับการแสดงความชื่นชมด้วยคำทั้งหมดรวมกับใบหน้าที่งดงาม และความบริสุทธิ์ที่ฉายอยู่ในดวงตาของเธอ รวมกับขนตาสีดำ ทำให้การปรากฏตัวของเธอทำให้คนอื่นอ่อนลงสิ่งที่น่าสังเกตที่สุดคือ กลิ่นหอมของเธอ ยามเมื่อเธอเดินผ่าน มันเป็นกลิ่นที่หอมหวานยากอธิบาย ที่ไหลซึมเข้าไปในหัวใจและความคิดของผู้คนเธอ
