ลูกสมุนคนนั้นรู้สึกเจ็บที่หน้าแข้งขวาของเขาหลังจากได้ยินคำนี้เสียงแตกหักดังออกมาจากที่ที่ถูกทำร้าย และจากนั้นเขาก็สูญเสียความรู้สึกที่ขาขวาของเขาเขาส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมา และนั่งลงกับพื้นพร้อมกับกอดขาขวาไว้ เหงื่อเย็นเริ่มไหลลงมาจากหน้าผากของเขา ฉินเฉาที่ยืนอยู่ข้างหลัง ยิ้มขณะที่มีบุหรี่คาบไว้ในปากเขาดูผ่อนคลายราวกับว่าคนที่ทำให้ขาของสมุนคนนั้นหักไม่ใช่เขาแต่เป็นคนอื่น เหล่าสมุนที่เหลือรู้สึกเย็นเสียดกระดูก เมื่อมองไปที่ฉากตรงหน้า ภาพของสมุนคนนั้นที่กำลังร้องโหยหวน ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนพวกเขาก็เป็นเหมือนกันกับสมุนคนนั้นเสี่ยวชิขมวดคิ้ว “เขาเป็นอย่างที่ข่าวลือที่ฉันได้ยินมาจริงๆ แม้ว่าชายคนนี้จะดูเหมือนคนไม่มีพิษมีภัยเมื่อเขาไม่ขยับ แต่เมื่อเขาลงมือเขาจะไม่มีการปรานี”เสี่ยวชิรู้สึกชื่นชมคนแบบนี้ และอยากจะสนิทกับเขา ถ้านายท่านสีไม่ได้ตัดสินใจให้เขาเป็นเป้าหมาย โชคไม่ดี ฉินเฉาติดแบล็กลิสต์ของนายท่านสี ในฐานะลูกบุญธรรม เขามีหน้าที่ต้องทำทุกสิ่งเพื่อที่จะฆ่าเขาให้จงได้และตอนนี้ เขาแม้กระทั่งแตะต้องผู้หญิงของเขา มันจึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะยกโทษให้ฉินเฉาเขาเดินเข้าไป 2 ก้าว พร้อมกับแยกความคิดออกมา เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า และพูดอย่างเย็นชากับฉินเฉา“มาสู้กัน ตัวต่อตัว”“ตัวต่อตัว?” ฉินเฉามองไปที่เขาอย่างไม่ไยดี ก่อนที่จะพูด “ฉันแนะนำให้พวกนายเข้ามาพร้อมกันดีกว่า อย่างอื่นมันจะไม่สนุ
