“เสวี่ย อย่าเป็นอย่างนี้สิ” ร่างของจางชูสงสั่น และพูด “เราก็ทำงานด้วยกันมานานแล้วนะ เต้นกับฉันไม่ทำให้เธอรู้สึกอายหรอกน่า”“ใช่ ใช่ ก็แค่เต้นเองค่ะ!” อลิซสอดขึ้นมา อยากจะผลักคู่แข่งความรักของเธอออกไป“นี่…” หลี่เสวี่ยรู้สึกอาย จริงแล้ว ในมหาลัย เธอก็ชอบการเต้นอย่างมาก แต่หลังจากสามีของเธอตาย เธอก็ไม่เคยทำกิจกรรมพวกนี้อีกเลย“อย่าห่วง ฉันไม่เหมือนบางคนที่นี่ ฉันจะไม่เหยียบเท้าเธอแน่ ฉันเต้นเก่งนะ จริงๆ แล้ว ในมหาลัย ฉันเป็นถึงประธานชมรมเต้นเลย”เมื่อได้ยินคำว่า ประธานชมรมเต้น ฉินเฉาพลันนึกถึงคนแซ่ซุน ที่ครั้งนั้นถูกราชาผีเข้าสิง เขาก็เป็นประธานชมรมเต้นเหมือนกัน ซึ่งมักจะใช้ข้ออ้างนี้เพื่อจีบสาวบุคลิกการแต่งตัวของจางชูสงก็ดูมารยาทดี แต่บางทีอาจจะเป็นสัตว์ป่าในคราบมนุษย์ก็ได้“ก็ได้ แต่แค่ครั้งเดียวนะ” เมื่อไม่มีเหตุผลดีๆ มาปฏิเสธ หลี่เสวี่ยทำได้แค่ยอมรับจางชูสงตื่นเต้นสุดๆ ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นของเขาเบิกกว้างในเวลานี้ ที่ลานเต้นรำมีชีวิตชีวาอย่างมาก ดนตรีมีจังหวะเร็วขึ้นและแข็งแรงขึ้น แสงไฟเริ่มกะพริบ และสาดไปมา“ไปเต้นกันอีกครั้งเถอะ!” ยังคงโกรธแฟนของเธอ ชิซินยืนขึ้นและดึงแขนฉินเฉา ลากเขาไปที่ลานเต้นรำเจียงเล่ยและอลิซ ทั้งสองคนถูกทิ้งไว้ที่โต๊ะ เจียงเล่ยเหมือนจะจ้องอลิซอย่างไร้เดียงสา และพลันสังเกตว่าหญิงสาวนางนี้ก็ไม่เลวโดยเฉพาะเมื่อตอนเธอแต่งหน้า“คนสวย…เราไปเต้นบ้างเป็นไง?”“นายชวนฉัน
