” โดยไม่รู้ว่าทำไม เมื่อเขาพูดคำนี้ ฉินเฉาก็รู้สึกปวดใจสุดท้ายแล้ว ฉันก็ยังเป็นปีศาจจอมเจ้าชู้ พูดคำพวกนี้มันผิดธรรมชาติของฉันสิ่งที่เขาอยากจะทำจริงๆ ก็คือ เดินเข้าไปโอบไหล่เธอไว้ เชยคางเธอขึ้นมา และพูดว่า“ว่าไง สาวน้อย ทำไมเธอถึงยังกินอยู่ล่ะ? ไปโรงแรมกับคุณลุงดีกว่า”เฮ้อ แม้ว่าเขาจะเป็นผู้ฝึกตนเส้นทางปีศาจคนหนึ่ง แต่ฉินเฉาไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองได้ เพราะว่าเขาคือ ฉินเฉา และไม่ใช่หลัวเต๋อ“ก็ได้” หลี่เสวี่ยพยักหน้า เดินเข้าไปหาจางชูสง และจับมือเขาอย่างสุภาพในจังหวะนี้ หัวใจของฉินเฉาเต้นอย่างรุนแรง เขาเหมือนจะถูกความรู้สึกนี้พรากไป ลุงมันเถอะ ฉันเกลียดความรู้สึกนี้ขณะเดียวกัน เมื่อฟังฉินเฉาและหลี่เสวี่ยพูดคุยกัน จางชูสงรู้สึกขายหน้าอย่างแรง หลี่เสวี่ยคนนี้ หญิงสาวที่มักจะมีความคิดเป็นของตัวเองเสมอ กลับถามผู้ช่วยของเธอจริงๆ? ถ้าฉินเฉาไม่ปล่อยเธอ หรือว่าเธอจะปฏิเสธคำเชิญของฉัน?แต่เมื่อมือเย็นๆ ของหลี่เสวี่ยดึงมือเขา ความรู้สึกไม่พอใจนั้นก็พลันหายไป จางชูสงรู้สึกราวกับโบยบิน เขาจับมือหลี่เสวี่ยกลับ เชิดหน้าขึ้น และเหมือนจะต้องการอวด กวาดตามองฉินเฉา และจากนั้นเขาก็เดินเข้าไปที่ห้องอาหารพร้อมกับหลี่เสวี่ยฉินเฉาทำได้แค่ยักไหล่และเดินตามหลังพวกเขาไปเขาไม่เคยเก็บจางชูสงมาใส่ใจ แต่อีกฝั่งกลับถือว่าเขาเป็นศัตรูเขาไม่มีค่าพอ ศัตรูของฉินเฉาต้องนู่น นิกายราชานรก กับ สเกลตั้น แต่กับคนอื่น ฉินเฉาไ
