าก็เร่งความเร็วด้วย เมื่อหยางชูลดความเร็ว เขาก็ลดความเร็วด้วยสุดท้าย หยางชูในที่สุดก็เป็นบ้า“ไอ้เวร โคตรพ่อแกเถอะ ฉันไม่เชื่อ ว่าฉันจะไม่สามารถแซงจักรยานได้!” หยางชูในที่สุดก็เข้าตาจน เขาเหยียบ BMW จนไปถึงความเร็วสูงสุด เตรียมตัวแซงจักรยานเส็งเคร็งคันนี้ไปให้ได้ในรวดเดียวเมื่อเขาใส่เกียร์ 5 BMW Z4 ก็คำรามออกมา และพุ่งออกไปราวกับสายฟ้าฉันทำได้! ฉันแซงจักรยานเส็งเคร็งคันนั้นได้แล้ว!ในจังหวะนี้ หยางชูรู้สึกราวกับเขาเป็นผู้ชนะการแข่งขัน F1 รอบชิงชนะเลิศ ความรู้สึกมีความสุขที่พรั่งพรูออกมาไม่หยุด และความรุ่งโรจน์ที่ห้อมล้อมร่างของเขาไว้ ครั้งนี้ เขาอยากจะไปกอดแม่ดอกไม้สาวนักศึกษา เปิดแชมเปญ และมีอะไรกับเธออย่างไร้เมตตา ขณะที่ดื่มมันไปด้วยแต่จากนั้น ความสุขทั้งมวลของหยางชูก็หายไป เพราะว่าที่กระจกมองข้าง เขาเห็นฉินเฉาจอดจักรยานไว้ด้านข้าง ช่วยสาวงามลงมาจากจักรยาน และเดินเข้าไปในร้านอาหารใกล้ๆโคตรแม่งเอ๊ย! ฉันไม่ได้แซงมัน เขาแค่มาถึงที่หมายแล้วเท่านั้น!ความโกรธของหยางชูพุ่งทะลุหลังคา เขาอยากจะหักพวงมาลัยพุ่งชนตึกที่อยู่ใกล้ๆ“ชายคนนั้นเป็นใคร? ทำไมเขาถึงไล่ตามเรา?” หลังจากลงมาจากจักรยาน หลี่เสวี่ยจึงถามออกมาอย่างอดไม่อยู่“ใครจะรู้ แต่ผมว่าคนนั้นต้องบ้าอย่างแน่นอน” ฉินเฉายักไหล่สมองของเขานึกไปถึงคนคนหนึ่ง ก่อนหน้านี้ บนถนน เจ้าของรถคาเยนน์ ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
