วอย่างน่ากลัวฉินเฉาสบถต่อไป ‘โชคไม่ดี’ นี่มันนรกอะไรกัน ทำไมฉันถึงต้องมาเจอลิฟต์พังๆ นี่ด้วย!เขานึกถึงไฟฉายที่โรซี่ให้ และหยิบมันออกมา ต้องการจะส่องแสงให้กับหลี่เสวี่ยแต่ใครจะรู้ ไฟฉายนี้เป็นผลิตภัณฑ์พิเศษ มันมีไว้ส่องผีโดยเฉพาะดังนั้น มันจึงไม่ส่องแสงในสถานการณ์อื่นหลังจากกดเปิดอยู่หลายครั้งก็ยังไม่เป็นผล จนฉินเฉาอยากจะโยนไฟฉายทิ้งในที่สุด โดยไม่มีทางเลือกอื่น เขาก็เอามือถือบ้านๆ ของเขาออกมาและใช้แสงหน้าจอเพื่อให้แสงสว่างในลิฟต์หลังจากเขาเปิดมือถือ หลี่เสวี่ยก็เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย แสงทึมๆจากมือถือส่องหน้าฉินเฉา ทำให้หน้าของเขายิ่งดูน่ากลัวหลี่เสวี่ยร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว และตบหน้าฉินเฉาโดยไม่ตั้งใจการตบหน้านี้ทำให้ฉินเฉาตะลึงเพียะ! เสียงหนักๆ ดังทั่วลิฟต์มืดๆ นี่ ฉินเฉารู้สึกหดหู่ ลุงมันเถอะ!ใครยั่วยุใครกันแน่ตอนนี้!“ผู้จัดการหลี่…คุณไม่เจ็บมือเหรอ…” ฉินเฉาเอามือจับหน้าตัวเองและถามออกมาอย่างขมขื่นหลี่เสวี่ยรู้สึกว่าเธอเพิ่งตบแผ่นเหล็ก มือเธอเจ็บ โอ๊ย ฉินเฉาคนนี้นี่หนังเขาหนามาก! ฉันเพิ่งตบเขาแต่เขาดูราวกับไม่เป็นไร แต่เป็นมือฉันที่เจ็บ“ฉินเฉา เราจะทำยังไงดี? เราออกไปไม่ได้ หรือว่าเราจะต้องติดอยู่ในนี้?” หลี่เสวี่ยถามอย่างตื่นกลัว ปกติ เธอดูท่าทางฉลาดมีสติปัญญาความสามารถอย่างมาก แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเรื่องพวกนี้ เธอก็กลับไปเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง“อย่าห่วงเลย มีผมอยู่ด้วย คุ
